‘Man bijt hond’ is een verrukkelijk programma. Niet dat ik het elke dag zie, daarvoor kijk ik te weinig televisie, maar telkens ik op het programma stuit, blijf ik wèl hangen. Soms is het gewoon grappig, soms interessant, vaak beklijvend en dan weer ontspannend. Kortom, het is intelligente, toegankelijke televisie. Een droomconcept voor een overheidszender. Het past honderd procent in de opdracht, er tegelijk zorg voor dragend dat het ‘dicht bij de mensen blijft’. Iets waar politici ook hardop van dromen.
Deze week peilde de krant De Standaard naar het ‘geheim’ van ‘Man bijt hond’. Er werden mediadeskundigen bij gehaald en professoren en ieder van hen had een pasklare uitleg in de aanbieding. En dan vallen er uiteraard dure woorden zoals ‘het sociaaldemografische aspect’.
(meer…)
De dagen verliezen hun elasticiteit. Je kan ze zelfs niet meer rekken door op terrasjes te blijven hangen. Het wordt vlugger donker, het regent bij bakken en mijn cocoon-klier werkt onder invloed van die externe factoren alweer in overdrive. Ik wil binnenzitten onder dekentjes, tussen mijn boeken en wereldbollen. Naar jaarlijkse gewoonte vervloek ik de vorige bewoners van mijn appartement. Ze lieten in een bui van halfslachtig modernisme de openhaard dichtmetselen. Ik zit dus met wat ze een sierschouw noemen, ik noem het een gecastreerde haard.Het victoriaanse leed valt niet te verzachten, dus maar baldadigheid… ik heb er mijn tv in geparkeerd. Diep in de winter speel ik wel eens zo’n videotape met een haardvuur op. Tot het echt koud wordt zap ik. De zenders zijn mijn houtblokken. En ze vliegen erdoor. Gisteren tijdens het oppoken van mijn toestel kwam ik echter op een ontredderend fenomeen terecht. (meer…)
