Het is koud, het vriest stenen uit de grond, en over de kale bomen ligt een sneeuwlaagje gedrapeerd. Dergelijk kerstkaartje brengt bij lieden, die van nature al geneigd zijn tot melancholie, onvermoede talenten naar boven. Zo heeft ons aller Bert Anciaux zich ontpopt tot een meeslepend verteller. Hij lardeert deze week zijn blogverhaal, waarin de berichtgeving over de moordenaar van Loksbergen wordt gehekeld, met monumentale hoogstandjes als “…de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampten, waarschijnlijk na de laatste berichten van de aandeelhouders”. En ook nog “De enige grens die door de jagende journalisten wordt gerespecteerd, is deze van een politiekordon met schuttingen” maar gaat hij verder “wellicht beschikken ze ook al over infraroodcamera’s om elk teken van warm leven meteen te kunnen vatten, dissecteren en voor dood achter te laten”. Oh, en laat ik u deze niet onthouden, al werd het citaat al flink gehyped door de kranten, “De Media voeden zich als hongerige en nietsontziende maden aan de letterlijk en figuurlijke lijken”. Het is nog niet altijd even soepel lopend maar het zijn ferme beelden.
(meer…)
Het is taalweek en dat zullen we geweten hebben. Overal worden acties, spelletjes en debatten georganiseerd. Maar over welke taal gaat het in deze taalweek?
In de jaren dertig van de vorige eeuw werden affiches en advertenties verspreid door de ‘Normtaalbond’ waarop de wervende tekst: “Waarom moeten Limburgers en West Vlamingen Fransch spreken willen ze elkander verstaan - daarom leer de Normtaal en wordt lid van de Normtaalbond”. Vlaanderen wist wat er op het spel stond en deed wat nodig was, Vlaanderen leerde die Normtaal. Later veranderde ‘Normtaal’ naar ‘Algemeen Beschaafd Nederlands’ en nog wat later werd ‘Algemeen Nederlands’ de term.
(meer…)
Onlangs mocht ik in de opera van Luik genieten van ‘La Traviata’, de vurige opera van Giuseppe Verdi. Net als in Antwerpen en Gent had men boventiteling voorzien. Het glanzende Italiaans werd er in het Frans, het Nederlands en het Duits aangeboden. Ik steek het niet onder stoelen of banken, dat ontroerde mij zeer.
Ten tweede maal trok ik naar Wallonië. Deze keer bezocht ik het lieflijke stadje Rochefort. Zoals elke gemeente of stad in dit land worden de inwoners en de bezoekers via een elektronische lichtkrant op de hoogte gehouden van de initiatieven van de overheid. U kent ze wel. Afwisselend in het Frans en in het Nederlands kreeg ik de openingsuren van bib en zwembad, was er informatie over de culturele activiteiten en mocht ik in mijn taal vernemen dat er binnenkort ook een brocante-markt zou plaatsvinden. Ook dat ontroerde mij zeer.
(meer…)
Hoe zit het nu met de al dan niet belabberde uitspraak van het Nederlands door onze acteurs in feuilletons, soaps en films? Het lijkt de gemoederen te beroeren want overal en dus ook bij Klara worden mailboxen volgeladen met meningen. Zo lees ik met enige huiver in de Standaard een reactie van acteur Koen de Graeve die ondermeer zegt: “Als ik iemand speel die in het dagelijks leven absoluut niet bij zijn taalgebruik zou stilstaan, hoe kan ik dan mooi, geaffecteerd Nederlands spreken?”
(meer…)
