Schrijven is een handicap
Middenin het weekendgewoel viel er een mail in mijn box van Anne Provoost. Een pleidooi voor Mustafa Kör, Genks stadsdichter, auteur van ‘De Lammeren’ en Vlaanderens hoop op allochtone literatuur, wiens schrijven bedreigd wordt. Buiten speelde zich één van de laatste mooie nazomerdagen af. Terwijl ikzelf al een paar dagen verankerd zat aan schrijfwerk dat tegen de deadline aanschurkte en ook geen deel had aan het buitenspel, vond ik het enorm geëngageerd van Anne Provoost om op zo’n dag virtueel pamfletten uit te delen. Ik heb altijd bewondering voor mensen met engagement. Ik ben wel begaan met mijn medemens en pleit ook wel es tegen onrecht, maar die ongenuanceerde barricade-impuls is mij vreemd.
Hoewel, in dit geval? Een schrijver – één van ons – zeg maar die dra verplicht zou worden om te stoppen met schrijven! Voor iedereen die het schrijven zo niet als therapeutisch instrument dan wel als wezenlijk onderdeel van zijn identiteit ziet, staat zulks gelijk aan een doodsbedreiging.
