Het is koud, het vriest stenen uit de grond, en over de kale bomen ligt een sneeuwlaagje gedrapeerd. Dergelijk kerstkaartje brengt bij lieden, die van nature al geneigd zijn tot melancholie, onvermoede talenten naar boven. Zo heeft ons aller Bert Anciaux zich ontpopt tot een meeslepend verteller. Hij lardeert deze week zijn blogverhaal, waarin de berichtgeving over de moordenaar van Loksbergen wordt gehekeld, met monumentale hoogstandjes als “…de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampten, waarschijnlijk na de laatste berichten van de aandeelhouders”. En ook nog “De enige grens die door de jagende journalisten wordt gerespecteerd, is deze van een politiekordon met schuttingen” maar gaat hij verder “wellicht beschikken ze ook al over infraroodcamera’s om elk teken van warm leven meteen te kunnen vatten, dissecteren en voor dood achter te laten”. Oh, en laat ik u deze niet onthouden, al werd het citaat al flink gehyped door de kranten, “De Media voeden zich als hongerige en nietsontziende maden aan de letterlijk en figuurlijke lijken”. Het is nog niet altijd even soepel lopend maar het zijn ferme beelden.
(meer…)
Gordon Ramsay zou al zeven jaar een affaire hebben. Ja, Gordon, de wereldberoemde tv-kok. De brullende keukenschrik. Die waar u met kerst nog zo’n mooi boek van kocht. Gordon rijdt scheve schaats met een deskundige ter zake, Sarah Symonds, auteur van “Having an affair. A handbook for the other woman”. Sterk toch? In ieder geval sterk genoeg om als meest gelezen te scoren op diverse krantensites. Ramsey geeft geen commentaar. Ik begrijp de nieuwswaarde niet. Maakt het hem een betere kok? Een slechtere dan? En sinds wanneer is huwelijkstrouw een kwaliteit in de gastronomie? Toch zullen zijn uitgever, zijn agent, zijn persverantwoordelijke met de handen in het haar zitten uit vrees voor de toorn van de publieke opinie. Zo’n frats is goed om wereldwijd miljoenen huismoeders te laten overstappen naar pakweg Jamie Oliver of Nigela. De media kunnen je maken en houden zich daarom ook het recht voor hun helden ook weer eigenhandig te kraken.
(meer…)
Vorig weekend werd het ‘fin de saison’ gevierd in de Brakke Grond. Het feestje met artistieke en culinaire geneugten werd zo gedoopt omdat Nederlanders het dan zo heerlijk Vlaams vinden dat ‘fin de saison’, en de aanwezige Vlamingen dat Frans zo graag tegen de Hollandse huig horen spartelen. Onschuldige burengrapjes over de haag heen. Directrice Leen Laconte verwees in haar speech naar de artikelenreeks “Hollandse maatjes” in De Standaard. Ze stelde het publiek meteen gerust dat de bevindingen niet meer waren dan het beleefd bovenspitten van de gekende clichés. Vlamingen vinden Nederlanders luid, en Nederlanders noemen Vlamingen eerder bescheiden. Er werd bijna opgelucht gelachen, want onder ervaringsdeskundigen die dagelijks de mix moeten maken, weet men blijkbaar dat uit die beginselen veel ‘gedoe’ voortkomt. Toch hoor je dan achteraf bij de borrel, dat onze buren ‘de Belg’ veranderd vinden - (want Nederlanders hebben eigenlijk geen boodschap aan dat Vlaamse ze willen graag dat we Belgen blijven) . De Belg is meer op zichzelf, cultureel autonoom, nog wel bescheiden maar tegelijk zwaar bezig met naar eigen navel te staren.
(meer…)
