Middenin het weekendgewoel viel er een mail in mijn box van Anne Provoost. Een pleidooi voor Mustafa Kör, Genks stadsdichter, auteur van ‘De Lammeren’ en Vlaanderens hoop op allochtone literatuur,  wiens schrijven bedreigd wordt.  Buiten speelde zich één van de laatste mooie nazomerdagen af. Terwijl ikzelf al een paar dagen verankerd zat aan schrijfwerk dat tegen de deadline aanschurkte en ook geen deel had aan het buitenspel, vond ik het enorm geëngageerd van Anne Provoost om op zo’n dag virtueel pamfletten uit te delen. Ik heb altijd bewondering voor mensen met engagement. Ik ben wel begaan met mijn medemens en pleit ook wel es tegen onrecht, maar die ongenuanceerde barricade-impuls is mij vreemd.

Hoewel, in dit geval? Een schrijver – één van ons – zeg maar die dra verplicht zou worden om te stoppen met schrijven! Voor iedereen die het schrijven zo niet als therapeutisch instrument dan wel als wezenlijk onderdeel van zijn identiteit ziet, staat zulks gelijk aan een doodsbedreiging.

(meer…)

Welkom op Klara mevrouw Heleen Mees!
Vandaag is de dag dat ik zowaar in dezelfde studio een ‘powerfeministe’ zal ontmoeten. Het klinkt alsof u door het raam naar binnen zal slingeren, gemaskerd en gehuld in een leotard met cape. Luid ‘Kom uit je luie zetel roepend’, dat gilde u immers als titel boven uw interview in De Morgen. Wie weet verandert uw komst mijn leven en dat van die andere hardwerkende vrouwen daar in de studio. Misschien halen we onze kinderen, die een snipperdag hebben op school, nooit meer op in die ‘buitenschoolse opvang’, maar gaan we voor onze carrière!

In uw boek waarvoor u op promotour bent, gaat u tekeer tegen het deeltijds-feminisme, het gebrek aan ambitie van vrouwen. U vertaalt het zelfs als gebrek aan maatschappelijke verantwoordelijkheid. U zegt dat vrouwen die genoegen nemen met voor kinderen te zorgen, zichzelf niet voor vol aanzien. Dat het de plicht is van iedere vrouw om het beste uit zichzelf te halen. En dat is niet verenigbaar met koekjes bakken en kinderen. Tenzij we ze maken, die kinderen niet die koekjes, met potentiële huisslaven of bijna bejaarde mannen wiens eigen ambitie opgebrand is. Heel karikaturaal vermakelijk allemaal.
Het is geenzins mijn bedoeling u belachelijk te maken, maar u vertrouwd met Nederland waar veel vrouwen thuisblijven en wonende in New York dat een yuppie-museum blijft gelardeerd met golddiggers van wijven, lijkt me een beetje verdwaald in Vlaanderen. Dit is tweeverdienersland, met co-ouderschap als norm bij echtscheiding. Vandaag nog staat in de krant dat meisjes het meest doorstromen naar het hoger onderwijs. En toch, en toch…doet die brandende ambitie die u predikt, machtshonger voor vrouwen, hier niet echt de ronde.
Nu hekelt u borstvoeding als verwerpelijke holbewoners gewoonte, maar is die testosterongedreven vechtreflex dan niet ook een beetje primitief?
Ik dacht dat het model, waarin vrouwen heil zien in het overnemen van mannelijke machtstructuren een beetje achterhaald was. Wat doen die vrouwen nog voor vrouwen eens ze zich van hun gendergenoten hebben gedistantieerd door hun topfunctie? Weinig of niets. Denkt u dat politica’s de vervrouwelijking van de politiek toejuichen? Trouwens nu we met kritische, bewuste burgers zitten, en het populisme de ronde doet, is het de gestuurde mentaliteitsverandering die dingen teweeg brengt en niet de opgelegde regel.
Ik denk dat onze kansen elders liggen, de wereld die overgenomen wordt door nieuwe media is weggelegd voor multitaskers. Hey, here we are. Diezelfde nieuwe media laten mensen toe werk en haard te verenigen, terwijl het uitgelezen powertools zijn. Waarom niet prediken dat vrouwen vooral hun (vaak aangepraatte) angst voor techniek moeten overwinnen?
Het grote thema van onze komende verkiezingen is zorg. Was dat nu net niet iets waar vrouwen van nature goed in zijn, en wat u een juk noemt. Je moet geen Freud zijn om te weten dat verzorgers afhankelijkheid kweken en aan hun positie net zo goed macht ontlenen. Als je dan toch wil dat vrouwen de macht grijpen, die hebben ze altijd al gehad. De motor van de wereld is één groot moeder-trauma. Een zeer gesofistikeerde machine die weggeraakt met terrorisme. Ik wil de posities van man en vrouw toch wel wat genuanceerder zien.
Uitgerekend vandaag vinden we in de krant niet alleen de resultaten van een studie over het onderwijs die wijzen op een vervrouwelijking van het onderwijs en een absolute superiorieit van meisjes wanneer het op resultaten aankomt en een voorstel van de CD&V vrouwen die inhakken in het glazen plafond en quota eisen in het bedrijfsleven voor vrouwen in topfuncties en bestuursraden. Ik denk evenwel niet dat die katholieke madammen er hun goddelijke kinderwens voor willen laten. Ze willen alles!
En als u tegen die dubbelzinnigheid de strijd aanbindt, en vrouwen berispt als ze wel de vrijheden en de impact willen maar niet de lasten, ben ik met u mee. Maar noem uzelf dan geen feministe, maar een humanist bijvoorbeeld.
Ach, om eerlijk te zijn heb ik moeite met die sekse-oorlogen. Ik hou nogal van mannen. Ik zie net zoveel mannen lijden onder de verwachtingen die ze menen te moeten inlossen. Ze pleiten er dan weer voor om meer van kinderen te mogen genieten. Moslim-mannen zijn ook niet vrij. Dat zegt nooit iemand. Je man-zijn en eer moeten bewijzen door je vrouw en dochters te sanctioneren als sport wordt maar door weinigen gesmaakt. Maar ze zitten in dat masculiene keurslijf. Laat ons macht en vrijheid vooral niet verwarren.
Macht, net zo goed als zorg, dwingt tot gebondenheid. Vrijheid verdraagt geen macht. Dus waarom uitgerekend in de naam van de bevrijding van de vrouw haar willen verknechten aan die macht? Als mens kansen en vrijheid eisen is overigens een individueel iets van alle tijden. Hoewel niet iedereen zit te wachten op die loodzware verantwoordelijkheid voor eigen daden. Leest u wel eens wat over vrouwen, een Louise Colet bijvoorbeeld die niet alleen de muze was van oa Flaubert maar daarnaast in een uiterst vrouwonvriendelijke negentiende eeuw alleenstaande moeder was, libertijn en leefde van haar prijzengeld dat ze toch aan de Académie Française wist te ontfutselen?
Zulke vrouwen worden wel gerecupereerd door het feminisme, maar waren het zelf allerminst in de collectieve barricadestrijd. Wellicht waren mannen hun grootste bondgenoten.
Maatschappelijke verantwoordelijkheid zit hem in bewustzijn en kritisch blijven tov maatschappelijke fenomenen en structuren. In persoonlijke evolutie, en relativering van het eigen ego. Toch?
Nu is het aan u,

Gegroet

Chris Van Camp

Ps: In De Morgen stond te lezen dat u desondanks een lieve, goedlachse vrouw bent, dat treft ik ook.

Deze brief is in oorsprong al wat belegen. Ik begon hem zowat een week geleden naar aanleiding van je bijdrage aan ‘Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk’. Ik vermink niet graag boeken, maar ik heb uw inleiding er met een scalpel moeten uit verwijderen. Zo’n betutteling is niet meer van deze tijd. Fijne vriendin die het waagt om naar uw Olympus te bellen om u nederig het verschil tussen verteltijd en vertelde tijd te vragen. De dedain waarmee u smalend over haar leesclubje schrijft, ruikt naar nestbevuiling. Waarom houdt u zo krampachtig vast aan uw alleenrecht op hersenen? Ook al prevelt u dagelijks ‘Verheven zijt gij boven alle vrouwen’ tegen uw spiegelbeeld, dat is een religieus rijmelaarijtje, zulks mag men niet persoonlijk nemen. Kijk es rond, zie we lopen rechtop en zijn niet langer vergroeid met ons huis-tuin en keukengeluk. Moest ik die verteltijdmevrouw zijn, al heeft u haar verzonnen als kapstok voor die blijkbaar obligaat volgepende pagina’s, ik… ik… belde naar De Morgen!
Maar niet gehinderd door enig gevoel voor proportie was u haar voor. U mailde al naar De Morgen om uw ongenoegen omtrent de negatieve perceptie van uw persoon te ventileren. U eiste plaats voor de restauratie van uw blazoen en kreeg zowaar een dubbele pagina. In deze dagen van redactionele papierschaarste? Nadat er al zoveel bomen sneuvelden onder uw geschrijf? Zo’n lap krant opsouperen aan niets dan uw gekneusde ego, daar mag wel wat meer tegenover staan dan een paar nep kritische vragen.
Wat dacht u van een welgemeende verontschuldiging aan het adres van de twee allochtone zussen die u gebruikt als bewijs van uw vergaand engagement. Als een koloniaal die één dag op het jaar lief is voor de negertjes. U gunde Saïda een blik in uw huis aan de Cogels Osylei, iets waar het kind volgens u al even van droomde. En ja, ze kwamen binnen als prinsessen. Had u dan meer aan lompen of kameelparfum gedacht? Saïda werkt al langer dan Philip Heylen op het kabinet cultuur in Antwerpen. Maar toch moest Tom Naegels – Saïda’s biograaf - erbij zijn, voor het geval er zich Babelse spraakverwarring zou voor doen. Hoewel hij niet kon vermijden dat zus twee blijkbaar begon te dansen in uw salon. Zoveel spontaniteit lijkt wel bij de dieren af, en daar trekt u plots de streep onder het lijstje van allochtonen die op audiëntie mogen komen. De manier waarop u uitpakt met uw goedheid jegens allochtone meisjes, heeft de oprechtheid van Paris Hilton die in ‘The simple life’ haar perfect gemanicuurde hand in het achterste van een koe liet verdwijnen. Overigens een maat voor niets. Heel toevallig was ik op het verjaardagsfeestje van Saïda dat zich zowaar afspeelde in een triplex met Versailles-allures op de Meir. Ze had dus al een huis met stenen vloeren gezien.
En waarom nog snel voor het afsluiten van uw therapeutische sessie met de journalisten van De Morgen, een sneer geven aan Phaedra Hoste? Ze heeft zowaar goede raad gegeven aan stumperds (uw label) op televisie. Is dat niet uw territorium? Alhoewel u zich in dat ‘Vrouwen die lezen…’ boek op haar terrein waagt en in lingerie poseert. En toch noemt u haar belachelijk en proest het uit wanneer Phaedra zegt ‘targets te visualiseren’. Al waren voor die zogenaamde stumperds Hoste’s borsten de targets, haar impact zal bij die mensen duizend maal groter zijn dan uw steriel betoog.
Soms is een mens niets met al die aan de vlaggenstok wapperende intelligentie. Titels als doctorandus in het vaandel ten spijt, rijzen er altijd vragen waarop je het antwoord schuldig blijft. ‘Wat hebben ze tegen mij?’. Dat vroeg u zich toch paginagroot af? Al die mensen die blijkbaar bij het minste allergisch reageren op uw… zeg maar zijn.
U begrijpt het echt niet. U heeft alle antwoorden behalve dat ene. Ik had nooit gedacht dat ik nog zo genadig zou zijn, maar laat me een tipje van de sluier oplichten: het is misschien dat neerbuigende dat het ‘em doet. De fijngevoeligheid van een pletwals die u hanteert. Dat en uw negationisme inzake de maturiteit van andere vrouwen. Het is niet dat toontje. Brigitte Raskin heeft die nadrukkelijkheid ook, zij heeft ook opinies, maar maalt niet om haar alleenheerschappij. Waarom zien we haar eens niet in Morgen Beter?
Ik zeg het niet graag, maar met u als boegbeeld der mondige vrouwen, rest me niets dan een seksoperatie te overwegen. Dan hoef ik me niet langer te schamen. Er zijn ondertussen zoveel mondige vrouwen die veel actuelere inzichten hebben. Margot Vanderstraeten, Gerda Dendooven, Saskia De Coster, Annelies Verbeke, Leen Huet, Anna Luyten, Hilde Van Mieghem… zal ik nog een paar dagen doorgaan?
Madammen die mannen niet langer als de vijand zien en geen uitspraken doen als ‘ik wou dat ik eens als een man door de stad kon lopen zonder die voortdurende dreiging, die blikken’. Dream on, en check voor het buiten gaan altijd eerst dat je rok niet in je panty’s is blijven steken.
Inderdaad, ik had deze brief ook kunnen laten. Ik had me bij de anderen kunnen voegen die liever in de coulissen smalend doen over uw twaalf boeken, verhalen en essays (zoals u zelf graag opsomt). Die laat ik liever onaangeroerd. Maar u vroeg zo desperaat om aandacht.
Vriendinnen voor het leven,
Chris Van Camp