Bert
Het is koud, het vriest stenen uit de grond, en over de kale bomen ligt een sneeuwlaagje gedrapeerd. Dergelijk kerstkaartje brengt bij lieden, die van nature al geneigd zijn tot melancholie, onvermoede talenten naar boven. Zo heeft ons aller Bert Anciaux zich ontpopt tot een meeslepend verteller. Hij lardeert deze week zijn blogverhaal, waarin de berichtgeving over de moordenaar van Loksbergen wordt gehekeld, met monumentale hoogstandjes als “…de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampten, waarschijnlijk na de laatste berichten van de aandeelhouders”. En ook nog “De enige grens die door de jagende journalisten wordt gerespecteerd, is deze van een politiekordon met schuttingen” maar gaat hij verder “wellicht beschikken ze ook al over infraroodcamera’s om elk teken van warm leven meteen te kunnen vatten, dissecteren en voor dood achter te laten”. Oh, en laat ik u deze niet onthouden, al werd het citaat al flink gehyped door de kranten, “De Media voeden zich als hongerige en nietsontziende maden aan de letterlijk en figuurlijke lijken”. Het is nog niet altijd even soepel lopend maar het zijn ferme beelden.
