Zaterdag rond vier uur in de namiddag stond ik samen met  een groep Japanners in ongeloof naar het balkon van het Brusselse stadhuis te staren.  Een eeuwenoude man met een mijter op, omringd door nep-Moren,  gooide snoep uit boven onze hoofden. Kinderen riepen ‘Sinterklaas’ en probeerden de grijpgrage volwassenen alsnog te snel af te zijn. Voor het eerst in tijden stak die blasé walging voor al wat naar folklore ruikt de kop niet op. De Sint paste perfect bij het architecturale kantwerk dat boven hem uittoornde. Het goud van de gevels werkte gek genoeg geruststellend in deze tijden dat angst voor armoede de scepter zwaait. Toch voelde ik de ontroering die gepaard gaat met de gedachte dat dit alles ooit voorbij kan gaan. Dat een cultuur kan verdwijnen zoals Atlantis. En waarom niet de onze die de 16^de eeuw nog moet proberen te evenaren? Alles kan uitgeveegd worden zoals de Twin Towers en de Dom van Milaan was men niet alert geweest.  Het klinkt vast frivool al die bezorgdheid voor versteende geschiedenis vooral nu de opwarming van de aarde op ons geweten hamert.  Maar niet in de oren van de archeologen die zich vast vragen stellen bij de intenties van de pas in het leven geroepen Iraakse archeologische politie die over Babylon heerst.

(meer…)