‘Man bijt hond’ is een verrukkelijk programma. Niet dat ik het elke dag zie, daarvoor kijk ik te weinig televisie, maar telkens ik op het programma stuit, blijf ik wèl hangen. Soms is het gewoon grappig, soms interessant, vaak beklijvend en dan weer ontspannend. Kortom, het is intelligente, toegankelijke televisie. Een droomconcept voor een overheidszender. Het past honderd procent in de opdracht, er tegelijk zorg voor dragend dat het ‘dicht bij de mensen blijft’. Iets waar politici ook hardop van dromen.

Deze week peilde de krant De Standaard naar het ‘geheim’ van ‘Man bijt hond’. Er werden mediadeskundigen bij gehaald en professoren en ieder van hen had een pasklare uitleg in de aanbieding. En dan vallen er uiteraard dure woorden zoals ‘het sociaaldemografische aspect’.

Ik moet onze deskundigen bewonderen voor hun inventiviteit. En waarom zouden ze geen gelijk hebben, het zijn tenslotte kenners van de materie. Toch vind ik het allemaal filosofieën van de koude grond want het antwoord op de zoektocht naar het ‘geheim’ van ’man bijt hond’ is een stuk eenvoudiger. Het‘geheim’ dat zijn ‘de anonieme medewerkers’ van dit grandioze programma. Het ‘geheim’ dat is het enthousiasme waarmee zij aan dit programma werken, dat is het feilloze buikgevoel dat hen op weg zet naar telkens weer nieuwe onderwerpen en invalshoeken.

Ik ken er enkele van. Het zijn meestal jonge, energieke, harde werkers. Dat is ook nodig want dit programma vreet het hoofd van de bedenkers leeg. Elke dag beginnen ze met een zo goed als wit blad aan alweer een nieuwe aflevering. Ik zie hen zitten op hun redactie met de nieuwsberichten van hun grote broer ‘het journaal’ op het bord gegriffeld. En dan telkens weer die ‘hamvragen’: hoe pakken we dit aan, hoe verwerken we dat tot een typisch ‘man bijt honditem’.

Eén keer de beslissingen zijn genomen moet er driftig gebeld en gemaild worden, vertrekken de ploegen naar alle windstreken en staan de monteurs stand-by om die bonte verzameling in de vertrouwde vorm te gieten. Meteen na het ‘journaal’ moet er weer een pareltje klaarliggen voor uitzending en dat vijf dagen op zeven, vele maanden na elkaar. Geloof me, dat is hels.

Hun namen verschijnen niet op het scherm – daar doen we niet meer aan – maar ik wil ze hierbij eren. De ‘anonieme medewerkers’, en zij alleen, zijn het ‘geheim’ van ‘Man bijt hond’.

Je zult tegenwoordig maar ‘anonieme medewerker’ zijn. Het is een status waar een beetje ego best mee kan leven maar in tijden van crisis kan het ook een schopstoel worden.

Daarnet, net voor ik deze column begon te lezen, hoorde u Heidi een perfect gekozen muziekje afkondigen. Zo meteen zal een al even zorgvuldig geselecteerde track volgen. Dat is zo omdat we daarvoor sinds jaar en dag een uiterst fijnbesnaarde ‘anonieme medewerker’ hebben. Ik heb mij vorig jaar dagelijks gebaad in zijn sublieme keuzes en nu ‘Ramblas’, ‘Babel’ is geworden blijft die feilloze muzikale toets het programma vergezellen. Ik ken die ‘anonieme medewerker’ dan ook zeer goed. En ik wil hem met evenveel liefde eren als die ‘man bijt hond’ mensen. Als hij ’s morgens door de gangen struint met stapels cd’s, als hij zich de benen van onder het lijf loopt om toch maar de juiste uitvoering van een lied te bemachtigen, als hij in opperste vervoering naar de muziek luistert onder zijn koptelefoon, als hij met het fileermes de verschillende tracks naast elkaar schikt en als hij ons enthousiast meldt dat hij net ‘dat stuk’ heeft gevonden dat net ‘na dat interview’ de allerbeste keuze zal zijn.

Telkens wil ik hem eren. Nog even.

De ‘anonieme medewerker’ heeft vergeten voor zichzelf te zorgen. Hij had er de tijd niet voor, hij moest dromen verzamelen voor het programma. Zijn eigen droom ligt ondertussen aan gruzelementen. Contract van tijdelijke duur. Crisis. Schopstoel.

Luister de komende dagen maar heel goed naar zijn uitzonderlijke keuzes, ze zijn hemels. En hoop, samen met ons, dat er nog een oplossing uit de lucht komt vallen. Want ‘het geheim’ van ‘Babel’, dat is de ‘anonieme medewerker’.