Het voorbije weekend werden 12.000 Pinkpop-tickets verkocht. Pinkpop is een popfestival dat, het zit in de naam verscholen, tijdens het weekend van Pinksteren doorgaat. U leest het goed, dat is over een half jaar. Zo’n ticket kost 145 euro en één vijfde van de beschikbare plaatsen is de deur uit. Fantastisch! Met Kerst en Nieuw in het vooruitzicht kunnen we nu al met zekerheid stellen dat de zomerfestivals een groot succes worden. Rammstein is ‘top of the bill’ op de weide van Pinkpop. Rammstein is een Duitse ‘metalrockband’ die met zijn vuurwerk, zijn talloze smaakvolle verkleedpartijen en zijn snoeiharde gitaarriffs tot de wereldtop wordt gerekend. De videoclip van hun laatste single werd via een pornosite gelanceerd. Jeff Koons kan hier lessen uit trekken. Het belooft een mooi weekend te worden met het traditionele dagje regen dat de weide tot een modderpoel omvormt, het ongetwijfeld lauwe bier in plastic bekertjes en de goed gevulde ‘Rode-Kruistent’. De charmes van zo’n festival zijn ongelimiteerd en ik bewaar zelf de beste herinneringen aan mijn passages op het gras van Bilzen en Werchter. Heel andere geluiden hoor je in onze grote concertzalen.

Ook ‘back-stage’ is de toon verschillend. In de ‘Henri le Boeuf-zaal’ van het Brusselse Bozar wist men mij te vertellen dat het steeds moeilijker wordt om de zaal te vullen. “Vroeger,” zuchtte de zaalwachter “was het hier elke dag ‘volle bak’, nu mogen we blij zijn als de zaal één keer per maand vol zit”. Nu is het aanbod van Bozar absoluut schitterend. Alle grote wereldorkesten zijn er thuis. Zo kun je er vanavond een optreden van het Concertgebouworkest meemaken. Maar ook alle belangrijke solisten en ensembles van deze aardkloot komen, met de regelmaat van een klok, hun kunsten vertonen op het ‘heilige’ podium van deze, door iedereen, geroemde zaal. De duurste plaatsen zijn vrij pittig maar anderzijds kun je vanavond het ‘beste symfonieorkest van de wereld’ al voor 18 euro horen en zien. Daarvoor krijg je een ruime pluchen zetel met individuele airco, worden er democratisch geprijsde drankjes in fraaie glazen geschonken en is er, als kers op de taart, akoestische topkwaliteit in de aanbieding. Het geluid van deze zaal is echt legendarisch en de zichtlijnen zijn op alle plaatsen voortreffelijk. Kortom de charmes van het huis zijn ongelimiteerd en ik bewaar de beste herinneringen aan mijn vele avonden in dit hemelse paleis van Victor Horta. µ

Wat is er aan de hand?

Goeie vraag, zeer zeker, maar het antwoord is een stuk moeilijker.
De kwaliteit van het aanbod is in onze concertzalen van hoog niveau en de uitvoerende artiesten uit binnen –en buitenland beheersen hun vak als nooit te voren. Het onderzoek naar uitvoeringspraktijk, de goeie scholing en de ruime kennis van het repertoire zorgen ervoor dat de uitvoeringen ‘beter dan ooit’ klinken. Het is niet op het podium dat het mis gaat maar in de zaal.

Jos van Immerseel vertelde mij dat een tiener hem na afloop van een concert vroeg waar je nog meer van ‘die muziek’ kunt horen, “het is zo mooi” stamelde hij vol vervoering. En daar knelt het schoentje. Wat je niet kent, kun je niet liefhebben. De nieuwe generaties kennen de klassieke muziek niet. Als je opgroeit in een gezin waar Klara nooit weerklinkt is de kans groot dat je ook nooit kennismaakt met Bach en Beethoven. Op school doet men geen enkele inspanning om dit hiaat weg te werken. Daarvoor rekent men op het ‘naschools onderwijs’ waar, zoals ik hier al eerder vertelde, alleen een marginaal deel van de jongeren aan deelneemt.

Het wordt de hoogste tijd om daar komaf mee te maken. Ik pleit er al jaren voor om op Studio Brussel één keer per week een uurtje klassiek te brengen. Als een frisse kadee met de nodige humor en met, vooral, heel veel enthousiasme een goed verhaal brengt, kan dat alleen maar voortreffelijke jongerenradio opleveren. Ook Radio 1 en 2 moeten terug klassiek in hun ‘playlists’ plaatsen. Oordeelkundig, fris en vergezeld van een goed verhaal, wordt ook dit een succes. De belegenheid moet eraf, er mag wat wind waaien door de ‘pitteleers’ van de klassieke muziek.

Pinkpopbezoeker, ik heb een gouden raad. Spaar voor een driedelig pak, strak gesneden, uiterst viriel in de lenden en spoed je richting Bozar. Ik garandeer je dat je vader diezelfde machteloze woede zal voelen als de mijne toen ik destijds in jeans naar The Beatles luisterde. Eindelijk een generatieconflict, eindelijk echt jong zijn. Pinkpop is mainstream, Bozar is punk.