Waarde luisteraar.

Alweer is een jaar voorbijgegaan. Het was een moeilijk jaar. Een jaar van economische crisis die de hele wereld, en dus ook ons land, in een wurgende greep hield. Mijn man en ikzelf leven dan ook mee met de vele getroffenen van deze economische rampspoed. Ook de zieken en hulpbehoevenden en allen die in deze barre wintertijden strijden voor hun bestaan verdienen onze grootste aandacht. En vanzelfsprekend deelden de culturele organisaties eveneens in de klappen.

Het spreekt vanzelf dat wij, nu het vermaledijde 2009 naar zijn laatste adem snakt, dieper zullen ingaan op de vele onrustwekkende berichten die ons tegemoet waaien. Zo is er door Joke Schauvliege een ‘lineaire besparingsgolf’ aangekondigd, die ondertussen al volop voor onrust zorgt in het culturele landschap. Het getuigt van weinig moed om voor een dergelijke oplossing te opteren. Veel verstandiger ware het geweest om pertinente keuzes te maken zodat de waardevolle initiatieven kunnen verder functioneren zoals het hoort. ‘Als je overal een beetje snijdt doet het maar een beetje pijn’, denkt men in Brussel. ‘Durven’ staat niet in hun woordenboek.

Maar het is niet allemaal kommer en kwel dat ons tart. Dit jaar schonk alle Vlamingen ook talloze momenten van kunstig vertier en vlijtig vermaak. Zo is er nauwelijks nog een gezin te vinden waar men onbeschaafd ter tafel gaat. Huismoeders worden alom geprezen voor de ‘cuisson’ en de onberispelijke presentatie van de dagelijkse schotel. Een ‘wow-gevoel’ heeft zich van ons ‘konijn met pruimen’ meester gemaakt. Het prille geluk van deze natie wortelt, geheel en al, in de ongebreidelde fantasie van het volk. Waar werklust en inventiviteit primeren ontstaat de humus voor nationaal geluk. Ook in de diverse theaters en concertzalen werden wij verwend door hoogst inventieve kunstenaars die steeds bleven zwoegen om ons het beste te schenken. Terwijl de ene Vlaming president werd van een volledig werelddeel en een andere zelfs in de ruimte de plak zwaaide, konden wij genieten van schoon volksvermaak, stichtende toneelstukken, fraaie muziekwerken en wondermooie konterfeitsels. Creatief Vlaanderen heeft zich met stelligheid getoond op de internationale fora en dat stemt ons zeer gelukkig.

Bij dezer willen wij dan ook bekend maken wie voor ‘Babel’ de ‘M/V van het jaar’ is geworden. Uiteraard hebben wij respect voor die twee rekels die op hun dooie eentje een kunstige brug over Antwerpen lieten wegstemmen. En er is ongetwijfeld evenveel ontzag voor een minister die zijn goede verkiezingsuitslag zag vertaald in een stuntelig uitgevoerde ‘defenestratie. Wij hebben zelfs grote bewondering voor de oude koningin die, gewapend met slechts een appel, de meest fervente antiroyalisten een opstoot van vrolijkheid bezorgde. En wij weten het zeer te waarderen dat onze nieuwe-oude premier nu al een paar maanden zonder rancune door de politiek wandelt. Al verraadt zijn glimlach gedurig hoe moeilijk dat wel is.

Maar bij ‘Babel’ zoeken wij het niet in ondermaans gekonkel maar richten wij de blik naar daar waar de muzen en de goden verblijven, naar de wereld van de Kunsten. Sinds weken worden namen gefluisterd in de wandelgangen. Jef Nijs, zien wij op een verdwaalde post-it staan, en Lorenzo Gatto sist een melomaan. Bij een verjaardagsdronk, vorige week, werd hardop aan Felix van Groeningen gedacht terwijl iemand van de catering met grote aandrang het feuilleton ‘Met vlees en bloed’ naar voren schoof. “Erwin Mortier” sprak de recensent boeken, een nootje kauwend en natuurlijk werd er opvallend vaak gewezen naar de muren van onze riante lokalen waar de affiches van het nieuwe museum M, in Leuven, voor wat schaarse kleuren zorgen.

Maar vooraleer het hele zootje elkaar in de haren vliegt, zullen wij zelf de knoop doorhakken. Iemand moet het doen en het moet goed zijn, dus spits nu allemaal de oren. De titel M/V van het jaar 2009 van het gunstig gekende programma ‘Babel’ gaat naar componist Wim Henderickx. Niet allen omdat hij een prachtig werk schreef voor de actie ‘Art for live’ maar ook en vooral omdat het een fijne, bescheiden en voortreffelijke mens is die gestaag door werkt aan een schitterend oeuvre, ver van het grote lawaai dat we genoeglijk ‘de waan van de dag’ noemen.

Waarde luisteraar. Mijn man en ikzelf wensen u allen zeer fijne kerstdagen en een voorspoedig 2010. Laat de klaroenen schallen en de kalkoenen braden. Lang leve Babel, lang leve mezelf, wij hebben gezegd.