Volgende week start de jaarlijkse Vlaamse Hoogmis van het Boek, de Boekenbeurs. Mooi. En toch. Met gemengde gevoelens kijk ik uit naar de vrolijke gezichten van de Goedeles en Huysentruyten dezer wereld die zich een tenniselleboog signeren. Maar ook naar de getormenteerde blikken van schrijvers die hooguit twee maal per uur een geforceerde glimlach mogen produceren bij hun handtekening. Voor dat legioen worden het uren van schrijnende eenzaamheid, een genante vertoning.

Bovenop deze ellende hebben de media in Vlaanderen alleen nog maar aandacht voor de tonnen bagger op de boekenbeurs en laten ze het betere werk over aan die enkele literaire bijlagen die we nog rijk zijn. Waarbij ik node laat opmerken dat die bijlagen jaar na jaar bescheidener van omvang worden terwijl het nieuwste seksboek of het zoveelste lifestyle-boek (wat een walgelijk woord) ook daar ruimte opeist. Allemaal ten koste van de belangrijke zaken.

Zo is er het mooie en altijd boeiende tijdschrift ‘Revolver’ dat, een dikke honderd nummers na zijn oprichting in 1967, jawel 1967, op het punt staat te verdwijnen. Gerd Segers, de man die al die jaren zijn ‘Revolver’ met veel liefde en evenveel volharding heeft gemaakt, kan de “toenemende administratieve taken die de ‘vzw Revolver’ worden opgelegd” niet meer aan. Pas op, Gerd is in goede doen en heeft best wel zin om nog een tijdje door te gaan met zijn prachtige werk. Daar moet u het probleem vooral niet zoeken. Het is de verdomde papierwinkel die hem dwingt om te stoppen. De wet van 16 juli 2008 eist dat zijn vzw ‘werkgever’ wordt. Dat betekent dat elke medewerker die een stuk of stukje pleegt voor Revolver ook officieel ‘werknemer’ is geworden. Het beetje geld wordt verplicht belast met een roerende voorheffing op de auteursrechten. Gerd moet dat berekenen en overmaken via formulier X en nauwkeurig inschrijven via formulier Y. Dat alles moet dan aan de diverse diensten van de overheid worden gefourneerd in duplo, triplo of laat ons zeggen ‘velo’. En dat doet Gerd de das om. Hij vindt nauwelijks nog de tijd om zijn blad redactioneel samen te stellen omdat hij gedurig borderellen en dergelijke moet invullen. ‘Met pijn in het hart’ zoals het dan officieel klinkt, geeft Gerd er de brui aan. Nog één superdik nummer aan het eind van het jaar houden we te goed en daarna verschijnt dit kleine monument nooit meer.
Buiten wat korte stukjes in een uithoek van de zogezegde kwaliteitskranten en een gesprek in Babel  heb ik hier niets over gelezen. Geen Phara, geen ‘laatste show’. Stilte!
Hoe zeer ik soms naar stilte verlang, deze stilte vind ik verschrikkelijk.

Natuurlijk is het zo dat men op tien literatuurpagina’s per week niet zo veel kwijt kan en daarom wil ik graag wat spelregels, vergelijk ze met de tien geboden, aanbieden:

Bovenal bemin het boek.
Raak de rommel liever zoek.
Heilig elke dag een schrijver.
Zorg niet enkel voor de blijver.
Kijk niet steeds naar het spektakel
van het salonboekgekakel.
Vlucht het dilettant gebrabbel
of de snelle vlotte krabbel.
Maar aanbidt de schone lett’ren.
En hou op met steeds te tett’ren.