‘Man bijt hond’ is een verrukkelijk programma. Niet dat ik het elke dag zie, daarvoor kijk ik te weinig televisie, maar telkens ik op het programma stuit, blijf ik wèl hangen. Soms is het gewoon grappig, soms interessant, vaak beklijvend en dan weer ontspannend. Kortom, het is intelligente, toegankelijke televisie. Een droomconcept voor een overheidszender. Het past honderd procent in de opdracht, er tegelijk zorg voor dragend dat het ‘dicht bij de mensen blijft’. Iets waar politici ook hardop van dromen.

Deze week peilde de krant De Standaard naar het ‘geheim’ van ‘Man bijt hond’. Er werden mediadeskundigen bij gehaald en professoren en ieder van hen had een pasklare uitleg in de aanbieding. En dan vallen er uiteraard dure woorden zoals ‘het sociaaldemografische aspect’.

(meer…)

Ik stond gisterochtend voor de spiegel. Ik sta daar elke ochtend wel even. Iedereen doet dat toch? Maar deze keer bekeek ik mezelf wat nadrukkelijker dan anders. Ik controleerde mezelf. ‘Even nakijken of alles wel klopt, of alles er op en aan zit’. En wat ik zag, stelde mij gerust. Ik herkende die naar de zestig hollende jongen met hier en daar een groef maar al te goed. Gewoon die doodnormale kop van me, waar ik al lang vrede mee heb. Het moet wel.

(meer…)

Het is koud, het vriest stenen uit de grond, en over de kale bomen ligt een sneeuwlaagje gedrapeerd. Dergelijk kerstkaartje brengt bij lieden, die van nature al geneigd zijn tot melancholie, onvermoede talenten naar boven. Zo heeft ons aller Bert Anciaux zich ontpopt tot een meeslepend verteller. Hij lardeert deze week zijn blogverhaal, waarin de berichtgeving over de moordenaar van Loksbergen wordt gehekeld, met monumentale hoogstandjes als “…de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampten, waarschijnlijk na de laatste berichten van de aandeelhouders”. En ook nog “De enige grens die door de jagende journalisten wordt gerespecteerd, is deze van een politiekordon met schuttingen” maar gaat hij verder “wellicht beschikken ze ook al over infraroodcamera’s om elk teken van warm leven meteen te kunnen vatten, dissecteren en voor dood achter te laten”. Oh, en laat ik u deze niet onthouden, al werd het citaat al flink gehyped door de kranten, “De Media voeden zich als hongerige en nietsontziende maden aan de letterlijk en figuurlijke lijken”. Het is nog niet altijd even soepel lopend maar het zijn ferme beelden.

(meer…)

Deze week werden de genomineerden voor de jaarlijkse cultuurprijzen van dit ‘streepje aan de Noordzee’ bekendgemaakt en…het is weer hommeles.

Toen minister Paul Van Grembergen in 2003 voor de eerste maal die prijzen uitreikte in de Antwerpse Bourla was het al duidelijk dat de nieuwe formule veel aandacht genereerde maar ook veel kritiek. Eerder werden (staats)prijzen door bedachtzame jury’s gekozen, waarna een deftige plechtigheid zorgde voor wat ‘rumour around the brand’. Te weinig sexy, vond Van Grembergen.

Met de CultuurPrijzen Vlaanderen veranderde dat grondig. Er waren ineens heel veel prijzen, er werden nominaties bekend gemaakt en de uitreikingen kregen de allures van een Oscarshow in Hollywood. Althans dat was de bedoeling. Hoe en waar is het misgegaan? (meer…)

Waarde luisteraar.

Alweer is een jaar voorbijgegaan. Het was een moeilijk jaar. Een jaar van economische crisis die de hele wereld, en dus ook ons land, in een wurgende greep hield. Mijn man en ikzelf leven dan ook mee met de vele getroffenen van deze economische rampspoed. Ook de zieken en hulpbehoevenden en allen die in deze barre wintertijden strijden voor hun bestaan verdienen onze grootste aandacht. En vanzelfsprekend deelden de culturele organisaties eveneens in de klappen.

(meer…)

Het voorbije weekend werden 12.000 Pinkpop-tickets verkocht. Pinkpop is een popfestival dat, het zit in de naam verscholen, tijdens het weekend van Pinksteren doorgaat. U leest het goed, dat is over een half jaar. Zo’n ticket kost 145 euro en één vijfde van de beschikbare plaatsen is de deur uit. Fantastisch! Met Kerst en Nieuw in het vooruitzicht kunnen we nu al met zekerheid stellen dat de zomerfestivals een groot succes worden. Rammstein is ‘top of the bill’ op de weide van Pinkpop. Rammstein is een Duitse ‘metalrockband’ die met zijn vuurwerk, zijn talloze smaakvolle verkleedpartijen en zijn snoeiharde gitaarriffs tot de wereldtop wordt gerekend. De videoclip van hun laatste single werd via een pornosite gelanceerd. Jeff Koons kan hier lessen uit trekken. Het belooft een mooi weekend te worden met het traditionele dagje regen dat de weide tot een modderpoel omvormt, het ongetwijfeld lauwe bier in plastic bekertjes en de goed gevulde ‘Rode-Kruistent’. De charmes van zo’n festival zijn ongelimiteerd en ik bewaar zelf de beste herinneringen aan mijn passages op het gras van Bilzen en Werchter. Heel andere geluiden hoor je in onze grote concertzalen.

(meer…)

Welgeteld één van de honderden Egyptische farao’s is bij iedereen in de wereld bekend en dat is Toetanchamon. Niet omdat het zo’n groot vorst was – de man stierf, 19 jaar oud, na amper 10 jaar regeren – maar omdat zijn graf intact was toen Howard Carter het in 1922 ontdekte. Graven van farao’s werden allemaal leeggeroofd, meestal door hun directe opvolgers. Zo ontstond een perpetuum mobile. De inhoud van de graven van de opeenvolgende farao’s werd steeds indrukwekkender omdat er steeds meer voorhanden was om te worden ‘meegestuurd’ naar het hiernamaals. Die Egyptenaren hielden er vrij basale ideeën op na wat dat betrof. Ze geloofden in de eeuwigheid en lieten zich daarom pas in de grond zakken nadat ze uitgebreid werden gebalsemd, omzwachteld en in verschillende kostbare schrijnen en sarcofagen waren verpakt. Hun lichaam werd vergezeld van talloze kostbaarheden, offergaven en niet te vergeten enig voedsel, want je weet maar nooit. Ze dachten te kunnen ‘overleven’ in dat hiernamaals. Van sommige farao’s wordt zelfs beweerd dat ze levende gaven, dieren maar ook vrouwen, meenamen in de dood. Stel je even voor dat je ineens zin krijgt om je voort te planten. ‘Post mortem nulla voluptas’, na de dood is er geen enkel genot meer, maar ja, dat spreekwoord is pas bij de Romeinen in voege getreden.

(meer…)

Het Koninklijk Ballet van Vlaanderen is net terug uit Ludwigshaven in Duitsland waar ze hun nieuw programma ‘Artifact’ brachten. De New York Times was er bij. Sinds Kathryn Bennett de leiding van het gezelschap op zich heeft genomen komt de balletrecensent van deze krant overgevlogen bij elke nieuwe productie. De wereldpers houdt van het Ballet van Vlaanderen en overal worden ze met prijzen geëerd en met lof overladen. De New York Times schreef na de vorige productie letterlijk: “dit moet de wereld zien”. Ik ken Kathryn Bennett een beetje, ik heb haar enkele keren geïnterviewd. Deze Australische dame heeft in een mum van tijd haar stempel gedrukt op de groep. Ik zag onlangs nog hoe ze dat doet.

(meer…)

Peter Holvoet-Hanssen wordt de nieuwe Antwerpse stadsdichter. De plechtige installatie zal op de laatste donderdag van januari plaatsvinden en daarna mag Peter twee volle jaren zijn kunsten vertonen in de koekenstad. Ik vind het een goed doordachte keuze en ik verwacht dan ook heel wat verrassends van hem. Hoe ingewikkeld de hersenspinsels van Peter voor sommigen ook lijken, er is in Antwerpen geen dichter te vinden die meer vertrouwd is met de onderbuik van de stad. Niet dat ik ook maar één verkeerd woord wil spuien over de voorbije stadsdichters, toch wil ik er op wijzen dat er vooral ‘deftige burgers’ voor het ambt werden aangezocht. En ‘deftig’ is een kwalificatie die niet spontaan bij mij opborrelt als ik aan Peter denk. Peter Holvoet-Hanssen is een jongen van de straat, van elke stoep en elk café. Of het er nu groezelig is of blinkend, hij kent er de weg.

(meer…)

Vorige dinsdag kreeg Erwin Mortier, tijdens een plechtig diner in Haarlem, de AKO-literatuurprijs overhandigd. Dat leverde een heerlijk ontroerend moment op. Maar laat ik eerst mijn welgemeende felicitaties formuleren aan de schrijver. Want zijn boek ‘Godenslaap’ heeft deze bekroning ten volle verdiend. Ik weet nog dat ik het na lezing met een diep doorvoelde zucht neerlegde en stamelde “dit is zo mooi, zo mooi…”. Slechts deze schrale woorden restten mij want alle prachtige zinnen waren opgebruikt door Erwin zelf. Zoveel meesterlijke woorden dat je ervan gaat duizelen. Dat heeft de jury van de AKO dus ook begrepen en nu het oordeel van zo’n belangrijke jury samenvalt met mijn eigen mening, geniet ik dubbel.

(meer…)