‘Man bijt hond’ is een verrukkelijk programma. Niet dat ik het elke dag zie, daarvoor kijk ik te weinig televisie, maar telkens ik op het programma stuit, blijf ik wèl hangen. Soms is het gewoon grappig, soms interessant, vaak beklijvend en dan weer ontspannend. Kortom, het is intelligente, toegankelijke televisie. Een droomconcept voor een overheidszender. Het past honderd procent in de opdracht, er tegelijk zorg voor dragend dat het ‘dicht bij de mensen blijft’. Iets waar politici ook hardop van dromen.
Deze week peilde de krant De Standaard naar het ‘geheim’ van ‘Man bijt hond’. Er werden mediadeskundigen bij gehaald en professoren en ieder van hen had een pasklare uitleg in de aanbieding. En dan vallen er uiteraard dure woorden zoals ‘het sociaaldemografische aspect’.
(meer…)
Ik stond gisterochtend voor de spiegel. Ik sta daar elke ochtend wel even. Iedereen doet dat toch? Maar deze keer bekeek ik mezelf wat nadrukkelijker dan anders. Ik controleerde mezelf. ‘Even nakijken of alles wel klopt, of alles er op en aan zit’. En wat ik zag, stelde mij gerust. Ik herkende die naar de zestig hollende jongen met hier en daar een groef maar al te goed. Gewoon die doodnormale kop van me, waar ik al lang vrede mee heb. Het moet wel.
(meer…)
Het is koud, het vriest stenen uit de grond, en over de kale bomen ligt een sneeuwlaagje gedrapeerd. Dergelijk kerstkaartje brengt bij lieden, die van nature al geneigd zijn tot melancholie, onvermoede talenten naar boven. Zo heeft ons aller Bert Anciaux zich ontpopt tot een meeslepend verteller. Hij lardeert deze week zijn blogverhaal, waarin de berichtgeving over de moordenaar van Loksbergen wordt gehekeld, met monumentale hoogstandjes als “…de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampten, waarschijnlijk na de laatste berichten van de aandeelhouders”. En ook nog “De enige grens die door de jagende journalisten wordt gerespecteerd, is deze van een politiekordon met schuttingen” maar gaat hij verder “wellicht beschikken ze ook al over infraroodcamera’s om elk teken van warm leven meteen te kunnen vatten, dissecteren en voor dood achter te laten”. Oh, en laat ik u deze niet onthouden, al werd het citaat al flink gehyped door de kranten, “De Media voeden zich als hongerige en nietsontziende maden aan de letterlijk en figuurlijke lijken”. Het is nog niet altijd even soepel lopend maar het zijn ferme beelden.
(meer…)
Deze week werden de genomineerden voor de jaarlijkse cultuurprijzen van dit ‘streepje aan de Noordzee’ bekendgemaakt en…het is weer hommeles.
Toen minister Paul Van Grembergen in 2003 voor de eerste maal die prijzen uitreikte in de Antwerpse Bourla was het al duidelijk dat de nieuwe formule veel aandacht genereerde maar ook veel kritiek. Eerder werden (staats)prijzen door bedachtzame jury’s gekozen, waarna een deftige plechtigheid zorgde voor wat ‘rumour around the brand’. Te weinig sexy, vond Van Grembergen.
Met de CultuurPrijzen Vlaanderen veranderde dat grondig. Er waren ineens heel veel prijzen, er werden nominaties bekend gemaakt en de uitreikingen kregen de allures van een Oscarshow in Hollywood. Althans dat was de bedoeling. Hoe en waar is het misgegaan? (meer…)
