Peter Holvoet-Hanssen wordt de nieuwe Antwerpse stadsdichter. De plechtige installatie zal op de laatste donderdag van januari plaatsvinden en daarna mag Peter twee volle jaren zijn kunsten vertonen in de koekenstad. Ik vind het een goed doordachte keuze en ik verwacht dan ook heel wat verrassends van hem. Hoe ingewikkeld de hersenspinsels van Peter voor sommigen ook lijken, er is in Antwerpen geen dichter te vinden die meer vertrouwd is met de onderbuik van de stad. Niet dat ik ook maar één verkeerd woord wil spuien over de voorbije stadsdichters, toch wil ik er op wijzen dat er vooral ‘deftige burgers’ voor het ambt werden aangezocht. En ‘deftig’ is een kwalificatie die niet spontaan bij mij opborrelt als ik aan Peter denk. Peter Holvoet-Hanssen is een jongen van de straat, van elke stoep en elk café. Of het er nu groezelig is of blinkend, hij kent er de weg.

(meer…)

Vorige dinsdag kreeg Erwin Mortier, tijdens een plechtig diner in Haarlem, de AKO-literatuurprijs overhandigd. Dat leverde een heerlijk ontroerend moment op. Maar laat ik eerst mijn welgemeende felicitaties formuleren aan de schrijver. Want zijn boek ‘Godenslaap’ heeft deze bekroning ten volle verdiend. Ik weet nog dat ik het na lezing met een diep doorvoelde zucht neerlegde en stamelde “dit is zo mooi, zo mooi…”. Slechts deze schrale woorden restten mij want alle prachtige zinnen waren opgebruikt door Erwin zelf. Zoveel meesterlijke woorden dat je ervan gaat duizelen. Dat heeft de jury van de AKO dus ook begrepen en nu het oordeel van zo’n belangrijke jury samenvalt met mijn eigen mening, geniet ik dubbel.

(meer…)

“U kunt zo heerlijk enthousiast zijn”, bekende mij een goede vriend onlangs. Alleen goede vrienden zeggen zo’n dingen. Hij had een dag eerder een operarecensie van mij gehoord bij Heidi Lenaerts. En ja, die was behoorlijk positief.
Een minder goede vriend had het misschien anders geformuleerd. In de trant van “mijn god wat kunt u dwepen, zeg”. En als ik er over nadenk is het inderdaad beter om voorzichtig om te gaan met superlatieven. Hoe vaker ik woorden als ‘geweldig’ en ‘uitzonderlijk’ uit de kast haal, hoe ongeloofwaardiger. Een beetje dimmen lijkt gepast. Ik ga vanaf nu minder ‘vanuit de buik’ reageren.

(meer…)

“Heb jij ooit een studentendoop ondergaan?” vroeg men mij onlangs in mijn stamkroeg. Ik keek op van mijn biertje en dacht ‘is het weer november, het seizoen van drank gemengd met eieren, van zakken vol meel, emmers kots, vuil ondergoed, zeik en vernedering?’. Ik woon in het centrum van Antwerpen en zag ze vaak genoeg voorbijtrekken: tientallen schachten, zich voortslepend over de grond, in de meest belachelijke outfits,  terwijl superieure temmers de troepen vooruitschreeuwen. Die ‘kochten’ hun schachten voor honderd pinten het stuk.

Vorige week zijn er alweer twee studenten op de ‘spoed’ beland. De doop zou vier dagen duren maar al op de derde dag ‘knakte het riet’. Beiden raakten onderkoeld omdat drie uur op de koude straatstenen, gekleed in een onderlijfje, niet echt gezond is. Ondergekotst door hun lotgenoten werden ze uiteindelijk opgevangen in het ziekenhuis waar ze, gelukkig, enkele uren later konden beschikken. Er zijn er anderen, die het niet meer kunnen navertellen.

(meer…)