Pinaults poen
Geen saloncommunist die kraait over de souplesse waarmee de overheid ons per capita verder in de erfschuld werkt, om het failliet van die arrogante banken te voorkomen. En dat terwijl er bij het minste ‘en dat op de kap van de belastingbetaler’ wordt geroepen. Raar. Sterker, we bevechten de crisis door een recordbedrag op spaarboekjes te deponeren. Spaarboekjes die een historisch lage rente opleveren bij banken die op dezelfde grote voet verder gaan. Maar… plots wanneer weliswaar multimiljonair Pinault wat terug doet voor de gemeenschap en na het openstellen van het Palazzo Grassi ook de restauratie van het Punta della Dogana in Venetië op zich neemt en tijdens de Biënnale met ‘Mapping the studio’ ons laat meegenieten van zijn kunstcollectie, dan worden we teruggecatapulteerd in de tijd en klinken termen als ‘geld stinkt en den rijkaert die den baerlycken duvel is’. De intelligentia verwijt hem lafhartig wansmaak en megalomanie. Heilige huisjes als Tuymans en Borremans die hun werk verkochten aan Pinauld zwijgen als de mosselpot van Broothaers. Als ik het doorsnee niveau van de paviljoenen in de Giardini vergelijk met wat Pinault ons het jaar rond biedt, geloof ik dat de kunst vooral gebaat is bij het mecenaat.
