Ik heb het wel eens moeilijk met de concentratie die schrijven vereist. Het is dan alsof ik bij de haren naar dat afschrikwekkende witte blad wordt gesleurd en er talloze keren tegenaan gegooid tot ik me wat murw aan de taal overgeef. Eerst motorisch, want het tikken an sich werkt geruststellend. Wanneer de storm in mijn hoofd dan gaat liggen en de versnippering niet langer regeert, vallen gedachten en woordenvloed in mekaars armen. Het schrijfproces van auteurs boeit me vaak oneindig meer dan de literatuur die ze produceren. Ik ben erachter gekomen dat ik in de categorie val die niet van schrijven houdt, maar oneindig veel van ‘geschreven hebben’. Soms bij het herlezen komt een tekst me niet bekend voor, alsof ik hem uit een verborgen vaatje heb getapt. Ik geniet dan van de structuren, de barokke wirwar van bijzinnen, roep mezelf tot de orde en zeg: Van Camp je hebt je weer es laten gaan, komaan schrijven is schrappen. Die fascinatie met het taal-ambacht verbleekt echter totaal wanneer ik in een verduisterde concertzaal zit. Hoe superieur aan elke vorm van woordkunst, is het componeren. Ik kan er niet bij hoe het menselijk brein zulk een complexiteit aankan.
(meer…)
‘Adams appels’ in de Bourla, ‘Biedermann en de brandstichters’ in de Kvs, ‘Aquarius’ in de opera en vorige week ‘Gelukkige verjaardag’ van De Koe in de Vooruit. Terwijl de onderwijssector al aftelt naar de grote uittocht, gooien de theatermakers nog nieuwe houtblokken op het vuur. Zo hoort het ook. It ain’t over until the fat lady sings… of liever tot Jan Decorte zijn sigaar op is. Maar goed, terwijl het beslist niet de meest opmerkelijke, noch meest verdienstelijke voorstelling is uit het rijtje, domineerde ‘Gelukkige verjaardag’ even de pers omdat ene Bart De Vogelaere uit Gent een klacht neerlegde tegen de zogenaamde inbreuk op het rookverbod gepleegd door Decorte die een voorstelling lang een sigaar rookt. Pure provocatie ten aanzien van zijn asma volgens BDV, of was het ten aanzien van zijn intolerantie en allergie voor theatrale vrijheden? Wat een onzin en een verspilling van excuses.
Het moet ergens in de jaren tachtig geweest zijn toen ik me op een Newyorks terras schaamde omdat mijn toenmalige roommate, een tegen zijn pensioen aanschurkende prof wiskunde aan de NYU, een roker attendeerde op zijn badge ‘smoking hurts my lungs’. Op een terras, temidden van een zee gele taxi’s . Typisch Amerikaans dacht ik toen, zulks zou nooit overwaaien. Een mens kan mis zijn.
(meer…)
Gisteren, verkiezingsdag. Sinds de vroege ochtend aanschouwde ik de stembusgang. Eerst voor de gelegenheid opgetutte bejaarden, schone ‘vlaamsche’ families en zich god weet waarom reppende Joodse einzelgangers. Later op de dag meer gekleurde medemensen en wat alternatiever uitziende exemplaren. De stembus stond op 5 minuten van mijn raam. Het werd half drie, en nog kon ik mezelf niet van de zin van het hele gebeuren overtuigen. Ik zag zo op tegen de frustratie die meestal als een kauwgom aan dat verworven recht – de kiesplicht - plakt. Ik ging, bracht mij stem uit, en zag vandaag dat het weer een maat voor niks was. Het goedkeurend gemompel rond Obama’s nieuwe wereld speech ten spijt, koos masochistish Vlaanderen voor de zekere pijn van het politieke perpetuum immobile. Zou behoudsgezindheid genetisch te manipuleren zijn?
(meer…)
