HONDSDOL
Zaterdagavond zag ik Bernard Dewulf op de dichtbundelvoorstelling van Jeroen Theunissen. Hij is een attent man die op zo’n moment weet dat zelfs collega-dichters een posse nodig hebben. Voor een man is Bernard beangstigend empatisch. Dat lees je ook uit zijn stukjes op pagina 1 van De Morgen. Stukjes vol wolken, kinderen, opwaaiende zomerrokken en zielenroerselen. Columns waar ik vaak van dacht (en zei) ‘als je ze als vrouw schrijft, wordt je naar libelle verbannen’.
Maar mannen mogen gevoelig zijn. Toen ik vanmorgen De morgen uit de bus haalde, en zag dat uit de Camps&Dewulf kop, Dewulf reeds vakkundig werd gewist, daagde het me waarom hij zaterdag zo somber was. Bernard is één van de dertien ontslagen De Morgen-makers. Vrijdag bekend geraakt, maandag verdwenen. In de persberichten rond dit collectief ontslag, duikt een anonieme journalist op die de borst natmaakt dat er vandaag uit solidariteit geen krant zal gemaakt worden. Dat weet ik nog zo niet.
Het gekke is dat zowel Humo als De Morgen nog steeds uitgespeeld worden als onafhankelijke, eigenzinnige media, terwijl dat al even niet meer zo is. Allebei worden ze geregeerd door marketeers, die lak hebben aan integriteit of solidariteit. Inhoud is niet langer waar het om draait, perceptie van een bepaalde inhoud volstaat. Wat provocatieve titels boven brave stukken. Concepten in plaats van heetgeblakerd wild geschrijf.
Ik herinner me het prestigieuze feestje in de KVS waarop nu wat jaren geleden door Christiaan Van Thillo de nieuwe De Morgen werd voorgesteld. Wilfried Eetezonne, onze man in glamourland, stond ergens naast de gloednieuwe drukpers af te tellen, Yves De Smet bracht een laudatio aan Van Thillo. Hij had er het volste vertrouwen in, want die Christiaan was me er eentje. Inderdaad eentje die ooit voor zijn verjaardag de toen financieel wegkwijnende krant De Morgen had gekregen en er ‘mee aan de slag wou gaan’. De stemming was uitgelaten, er werd geapplaudisseerd voor het revolutionaire drukprocédé, voor het unieke formaat en de vele, vele kleurfoto’s. Ik amuseerde me geweldig.
Wat ik toen niet besefte is dat die dag mijn allerlaatste column in De Morgen stond. Niemand had zin de verantwoordelijkheid op zich te nemen om me even op de hoogte te brengen, me bijvoorbeeld de kans te geven een ‘laatste’ te schrijven. Tenslotte bouw je als columnist een publiek op, krijg je reacties. Ik kan me voorstellen dat heel wat mensen hun portie ‘Dewulf’ zullen missen. Dat er reacties en brieven, en opzeggingen van abonnementen zullen komen. Maar niets zal het bestaan van De Morgen bedreigen. Protest ebt weg. Wat kranten later, ben je oud nieuws.
In mijn verbolgenheid over de laffe manier waarop ik zelf mocht uitdokteren dat mijn schrijfsels tussen twee vernieuwde katernen waren gevallen, mailde ik het opperhoofd. Was dit de nieuwe communicatiestijl , jarenlange medewerkers als een nietsvermoedende hond aan een boom binden in een bos. De Smet mailde terug (voor een keer) ‘voel je geen hond’. Hij betwijfelde sterk dat de beslissing niet aan mij werd meegedeeld, misschien niet vriendelijk genoeg dat wel… Wat later huilde Chief Yves als een wolf in zijn eigen column, toen zijn talkshow ‘Polspoel & De Smet’ abrupt werd afgevoerd op VTM. Voel je geen hond Yves.
Ik ben benieuwd wie vanmiddag op de redactie krisisvergadering, voor de honden van vandaag zal durven opkomen. Dit in de wetenschap dat in de vorige ronde vakbondsafgevaardigde Georges Timmerman en voorvechter Bert Bultinck sneuvelden. De echte acties zoals in de Goossens-tijd bestaan niet meer. De journalistiek is niet langer een branche voor avonturiers en dwarsliggers, laat staan voor idealisten. Er staan hele troepen net van communicatiescholen afgestudeerden klaar, vol bereidheid om naar de mediagoeroes hun pijpen te dansen. Ze torsen geen ideologische molenstenen, en zijn niet gehinderd door historisch gegroeide kennistumoren. Ze werden vakkundig met de neus op economische realiteiten gedrukt en snoven de dunne lijn op tussen commercie en redactie. Wie vanmiddag op de barricade klautert, is morgen vervangen. En nu mag het publiek nog om inhoud schreeuwen, de tendens is te algemeen, er zijn geen valabele alternatieven. Bloempjes verwelken, scheepjes vergaan, maar zelfs flutkranten zullen blijven bestaan. Als er maar de juiste spaarbon bijzit.
Ik hoop dat Bernard wat heeft aan de steun die hij uit onverwachte hoek zal krijgen deze dagen. Ik hoop dat hij zijn talent zal kunnen slijten via geloofwaardigere kanalen dan die vluchtige, ontuchtige krant. Fingers crossed.
