Nuchterheid is toch een ondergewaardeerde state of mind. Tenzij je graag van je krant geniet. Er schiet namelijk zo weinig over in de katernen rond media- en pseudo wetenschappelijke chitchat wanneer je de inhoud nuchter tegen het licht houdt. Vooral onderzoek rond sociale bedrading en communicatie lijkt me altijd zo ontgoochelend. Zo brengt De Morgen een doordrukje van een kruistocht tegen ‘facebook’ van ene Britse neurologe Susan Greenfield, dit onder de spectaculaire kop ‘Facebook maakt onze maatschappij kapot’. De populaire netwerksite zou ons allemaal autistisch maken. Klinkt als… de stad doet ons vereenzamen, de pil maakt van alle vrouwen hoeren of televisie doodt de communicatie. Waarom zijn we vergeten dat een paar generaties geleden mensen ’s avonds nog stilzwijgend doch schommelend in hun haardvuur staarden.
(meer…)
Clubs, verenigingen, actiegroepen… het is niet mijn natuurlijke habitat. Wat een mens zijn keuze qua hobby’s algauw tot eenzaam solowerk verdoemt. Heerlijk. Maar goed, ergens heb ik wel een kiem van gevoel voor solidariteit onder de leden. Dat zorgde ervoor dat ik de petitie van Press for more, de actiegroep van cultuurjournalisten die opkwamen voor kwalitatieve berichtgeving, onderschreef. Sterker nog, ik zette mijn naam in het rijtje van schrijvende krachten. Toen pas, stom ik weet het, las ik hun statement. Ik vond geen vuur, zocht tevergeefs naar dadendrang en kon me totaal niet vinden in de eerder academische uiteenzetting over cultuurjournalistiek. Nu wat maanden verder, is er wat tussen media geschoven met kopstukken, er is wellicht gesust met centiemen en de pressformore.be site hangt er verlaten bij in cyberspace. De geplande actiedag op 5 mei staat onder voorbehoud. Ik vrees dat we die dag mogen gaan fietsen of zo. Is het doel dan plots bereikt? Is er wat veranderd? De enige kentering die ik zie is dat er vanuit de theaterwereld plots eigen redactionele initiatieven de kop opsteken. Pers zoals pers zou kunnen zijn.
(meer…)
