“Ik ben een psychiatrische hypochonder”. Het staat vandaag in de cultuur en media katern van De Morgen, onder mijn fotootje nog wel. Toch even schrikken, zo’n statement bij de koffie. Maar goed, ik heb het zelf gezegd, op risico voor gek versleten te worden. Welk risico? Ik slingerde blijkbaar al in de ‘prettig gestoord schuif’, waarom heeft het Gents kunstencentrum Campo anders aan mij gedacht om samen met Benny Claessens en nog wat van gekte verdachte sujetten de aftrap te geven van hun festival “De waanzin van het spel”. Een stuk over Borderline schrijven, helpt ook natuurlijk. Maar, zo’n vaart loopt het verder niet. Waarom koketteren we in deze tijden zo met gedragsstoornissen en delen we bi-polair labels en ADHD-certificaten uit alsof het suikerklontjes betrof? Psychiatrie is plots de groeimarkt bij uitstek. Kan het dan dat niet alleen kunstenaars wat afwijken van de norm, maar we allemaal zo graag het hoofd verliezen?
(meer…)
Kanselredes, hagenpreken. Wat een gezeik over een randfenomeen in de literatuur. Kardinaal Danneels heeft de kanselrede van Erwin Mortier verijdeld. Et alors? Moest Mortier meer humor hebben, was het hoogstens stof voor een Vlaamse Don Camillo en Peppone. Hoewel, ik geloof niet eens in de ketterse kern van Erwin Mortier. De manier waarop hij aan stervensbegeleiding van literaire oudgedienden doet , ruikt naar kom-eens-naar-mijn-kamer dweperij. De Geuzenspirit ontbreekt. De moed ook die je mocht verwachten van old school vrijzinnigen waar bijvoorbeeld ook Johan Anthierens onder viel. De ontvoogding is achter de rug, de strijd gestreden, Rome ligt nog wat na te hijgen meer niet. En tegen dat kadaver nu wat zitten aan te schoppen, heeft hoogstens wat van een historische evocatie. Als ik de kerk wat verwijt is het hypocrisie als morele houding. Maar nu, in dit gedoe, zijn het de mannen van de kardinaal die open kaart spelen. Ze moeten die kleine kuitenbijter van een Mortier niet, de vrije predikant en makelaar in laatste rituelen die in hun plaats lijken gaat claimen. Tja, eerlijk toch. Wie zegt dat andere mensen, louter op basis van culturele voorkeuren, zitten te springen om hem monotoon en immer verongelijkt van de kansel te horen drammen.
(meer…)
Hoe ging het vorige week op het Anciaux debat? Heel voorspelbaar. De tegenaanval bleek zorgvuldig geformuleerd. De beleefdheid eiste dat we het woord ‘kregen’ en onverwachte tussenkomsten werden met priemende blik van de moderator bestraft. Wat ik ondanks de bloemen niet cadeau kon geven was de absolutie. Mijn positieve eindevaluatie heb ik vervangen door het afdwingen van een belofte, dat Bert met zijn ongebreidelde dadendrang zich nooit aan defensie waagt. De zaal lachtte. Eind goed, al goed. De Franstalige collega Aain Gerlache, die overigens perfect Nederlands spreekt, kweet zich wel voorbeeldig van zijn taak en dichtte Anciaux en zijn beleid een voobeeldfunctie toe voor die arme Walen. Samen werd er gemijmerd over hoe mooi beide culturen mekaar artistiek zouden kunnen bedruipen. Goodwill moest er komen. Maar om nu terug een brug te slaan is er meer nodig, enige kennis van het Frans bijvoorbeeld.
(meer…)
Soms is alles al gezegd. En dat gevoel heb ik wanneer het over die platgekookte term ‘participatie’ gaat. Ik geloof er niet in. Maar toch heb ik straks afspraak met Bert Anciaux om het er toch nog eens over te hebben. De minister en zijn kabinet stelt immers een boek voor. Een soort na de feiten geschreven logboek van tien jaar Anciauïsme. Een bloemlezing uit zijn culturele heldendaden gelardeerd met meningen en portretten van mensen die beter werden onder zijn bewind. Wat doe je als ze je vragen mee te werken aan zo’n hommage-ding rond de man en zijn visie? Blijkbaar braaf ja-zeggen ook al heb je op recepties wel eens wat anders beweerd dan dat het zo goed is. Ook al heerst er verwarring rond het belang van de minister die nu toch echt wel aan zijn zwanenzang begint. Heeft het nog zin, kan hij nog iets doen? Dat zijn de vragen. Maar blijkbaar kiezen velen het zekere voor het onzekere.
(meer…)
