Of ik in de week naar aanloop van ‘Gedichtendag’ niet iets over poëzie wou maken? Over het cliché: “Alle dichters hebben diepgang”. De vraag of je wel van poëzie houdt, en zo ja van welke dan zoal, stelt zich gewoonweg niet onder cultuurgevoeligen. Ik heb dan ook nog nooit iemand – buiten op een bouwwerf - horen zeggen dat gedichten hem of haar gestolen kunnen worden. Dat zou heiligschennend zijn onder bezitters van werkende hersencellen. Er rust een taboe op het uiten van onverschilligheid voor poëzie of zelfs weerzin van poëzie. Wie het niet kan smaken is niet mee tot barbaars. Die heiligverklaring is niet alleen nefast voor de meningsuiting, maar ook voor… de poëzie. Want zo sluipt er in de naam der dichterlijke vrijheid een massa rotzooi en taalarmoe in de rekken. Op een paar te pruimen verzen na, krijg ik absolute jeuk van de wolligheid, manke metaforen en navelstaarderij die gist onder de dichtersvlag. Hoe vaak ik ook eerlijk zeg dat ik niet van poëzie in het algemeen hou, het schijnt niet door te dringen. Het valt vast niet te rijmen met andere wel cultureel correcte keuzes die ik maak.
(meer…)
Wist u dat er ook echt crisis heerst in de media? Moet wel. Alweer even geleden liet ik me verleiden tot het nemen van een abonnement op De Standaard. Die termijn braaf uitgelezen, vernieuwde ik mijn geloften van lezerschap niet. Een maand geleden kreeg ik plots het heuglijk nieuws dat ik een maand gratis De Standaard mocht ontvangen, daar ik in de verbeelding van de commerciële dienst had meegedaan aan een wedstrijd en ook nog gewonnen. Onzin natuurlijk, het is dat soort van desperate wervingsactie op basis van verzamelde gegevens die onder ‘onschuldig’ valt. Wie gaat er komen klagen dat hij of zij gewonnen heeft? Weet dat telkens je aanvinkt dat je gegevens niet aan derden mogen worden doorverkocht je eigen gebruik niet uitsluit. Goed, de krant komt gratis… tot de brieven dwingender worden om het abonnement te nemen. Voorlopig is de DS-verslaving nog niet ingetreden.
De crisis laat zich immers ook inhoudelijk voelen. Grote kop in de weekendbijlage: “Helmut Lotti eindelijk aanvaard door cultureel correct Vlaanderen”. In de eerste paragraaf van het bijbehorende artikel zit al meteen een sneer naar de culturele extremisten van Klara. Er heerst bij De Standaard een donkergrijs vermoeden dat ‘Lotti goes Classic’ toch de Klara top 100 niet zal halen. Zulke pleitbezorgers wens je toch niemand toe.
(meer…)
Ik wil best iedereen een vredevol 2009 wensen. Dat we mekaar wat beter mogen begrijpen en solidariteit geen archaïsch woord mag worden… blablabla. Maar de kalkoendagen voorbij is het toch raadzaam die wolligheid je hersenen niet meer te laten overwoekeren. Alle voornemens ten spijt ben ik nu reeds genoodzaakt enige irritatie in woorden om te zetten vooraleer ik er pukkels van krijg.
Waarom in tijden dat educatie en het aanscherpen van kritische geest van primordiaal belang zijn, buigt de academische wereld voor de vulgariteit van media-fenomenen? Nu, zo dramatisch is het niet. De academische wereld is een sterke overdrijving. Laat ons zeggen dat er binnen die rangen af en toe mediageile professoren opstaan die zich bedienen van populaire verschijnselen. Professor Gust De Meyer was zo iemand die te pas en te onpas in de pers en op televisie zijn ego opblonk met de lorren van de verbreding van cultuur tot er alleen nog volkse ranzigheid overbleef. Waar die intellectuele baldadigheid vandaan kwam weet ik niet. Hij lijkt dan ook uit de schuif van de opiniemakers verdwenen, iets waar wellicht zijn uitgebluste Buster Keaton uitstraling voor iets bijzit. De media zijn ongenadig zelfs voor hun voorpleiters. Wie er vandaag wel fris en blond bijzit is Professor Hilde Van den Bulck.
(meer…)
