Er is een moment geweest dat ik geboeid naar Luc Tuymans luisterde. Het moet halfweg de jaren tachtig geweest zijn. Hij counterde op een feestje het artistiek engagement van zijn vrienden-kunstenaars met baldadige verhalen over zijn bestaan als buitenwipper. Hij vergiftigde hen met zijn cynisme. Vooral het verhaal van de rijke man die Tuymans telkens hij de nightclub verliet 1000 Bfr. toestopte is me bijgebleven. Geen vrijblijvende gift, Luc moest de mond openen waarna de man er persoonlijk het geldbriefje in deponeerde. De smaak van het slijk der aarde viel mee. De appetijt voor de machtspositie waarin het tot je mogelijkheden behoort de niet eens imbeciele andere op bevel te doen kwijlen, groeide blijkbaar. Wat later walste Tuymans de artistieke romantiek van zijn copains- bohémiens kompleet plat met zijn masterplan. Hij zette een parcours uit dat hen zou bewijzen dat succes (en dan hebben we het over iets waard zijn financieel) een kwestie van strategie en networking was. Commercie, iets waar kunstenaars algauw de neus voor ophalen alsof het hun ziel zou verrotten. Hij slaagde in zijn opzet. Dat moet een zekere overmoed geven. In zoverre dat je denkt dat je jezelf net zo goed als visionair redenaar kan verkopen. Het is echter niet omdat monden openvallen op bevel van de meester dat ze ook al je bullshit slikken.
(meer…)
Zaterdag rond vier uur in de namiddag stond ik samen met een groep Japanners in ongeloof naar het balkon van het Brusselse stadhuis te staren. Een eeuwenoude man met een mijter op, omringd door nep-Moren, gooide snoep uit boven onze hoofden. Kinderen riepen ‘Sinterklaas’ en probeerden de grijpgrage volwassenen alsnog te snel af te zijn. Voor het eerst in tijden stak die blasé walging voor al wat naar folklore ruikt de kop niet op. De Sint paste perfect bij het architecturale kantwerk dat boven hem uittoornde. Het goud van de gevels werkte gek genoeg geruststellend in deze tijden dat angst voor armoede de scepter zwaait. Toch voelde ik de ontroering die gepaard gaat met de gedachte dat dit alles ooit voorbij kan gaan. Dat een cultuur kan verdwijnen zoals Atlantis. En waarom niet de onze die de 16de eeuw nog moet proberen te evenaren? Alles kan uitgeveegd worden zoals de Twin Towers en de Dom van Milaan was men niet alert geweest. Het klinkt vast frivool al die bezorgdheid voor versteende geschiedenis vooral nu de opwarming van de aarde op ons geweten hamert. Maar niet in de oren van de archeologen die zich vast vragen stellen bij de intenties van de pas in het leven geroepen Iraakse archeologische politie die over Babylon heerst.
(meer…)
Bent u normaal? En toch is uw partner niet depressief? Raar. Vertonen uw drie jongvolwassen kinderen ook geen obsessieve, antisociale en paranoïde stoornissen? Niemand die heel de dag de handen wast, een wapenarsenaal onder zijn bed heeft of verslaafd is aan likeurpralines? Echt niet? Dat kan statistisch niet kloppen. Onderzoek heeft uitgewezen dat de helft van de 19-tot 25-jarigen aan een of andere psychische aandoening lijdt. Dus uw stamboompje zou minstens anderhalve gare moeten torsen. Maar misschien is dat alleen in Amerika, want de (slechts) 5000 bevraagden in het onderzoek, woonden in Obama-land. Toch, Halloween leek ook een louter Amerikaanse koorts en zie ons nu in de weer met pompoenen en bezemstelen. Inderdaad, er komen af en toe wat de volksmond ‘gevaarlijke gekken’ noemt in het nieuws. Dat is echter van alle tijden. Maar om in een grote kop “Helft 19- tot 25-jarigen psychisch gestoord” onder de vlag wetenschap te verkopen (GVA) lijkt me een minstens zo gevaarlijke uitspraak. (meer…)
