Gordon Ramsay zou al zeven jaar een affaire hebben. Ja, Gordon, de wereldberoemde tv-kok. De brullende keukenschrik. Die waar u met kerst nog zo’n mooi boek van kocht. Gordon rijdt scheve schaats met een deskundige ter zake, Sarah Symonds, auteur van “Having an affair. A handbook for the other woman”. Sterk toch? In ieder geval sterk genoeg om als meest gelezen te scoren op diverse krantensites. Ramsey geeft geen commentaar. Ik begrijp de nieuwswaarde niet. Maakt het hem een betere kok? Een slechtere dan? En sinds wanneer is huwelijkstrouw een kwaliteit in de gastronomie? Toch zullen zijn uitgever, zijn agent, zijn persverantwoordelijke met de handen in het haar zitten uit vrees voor de toorn van de publieke opinie. Zo’n frats is goed om wereldwijd miljoenen huismoeders te laten overstappen naar pakweg Jamie Oliver of Nigela. De media kunnen je maken en houden zich daarom ook het recht voor hun helden ook weer eigenhandig te kraken.
(meer…)
Soms vraag ik me af hoe het zal zijn… post Anciaux. Verlost van zijn impulsiviteit die alleen een globetrotter zonder bagage zich kan permitteren. Wanneer ik luidop mijmer, dan oogst ik veelal waarschuwingen: wie gaan we dan krijgen? Ik gok op een kleurloze figuur die de eerste maanden door zijn of haar kabinet wordt klaargestoomd om oprechte interesse te leren veinzen. Of een bekwaam politicus die het departement cultuur als een troostprijs ziet en het maar niet au sérieux kan en wil nemen. De kans op die attitude is groot, want als politici cultuur als een volwaardig werkinstrument voor pakweg maatschappelijk welzijn zouden zien, zou men het dan aan Bert toevertrouwd hebben? Bleef u gezapig op uw zetel commentaar geven indien Anciaux mocht huishouden in pakweg economie, buitenlandse zaken, justitie of… landsverdediging? Ik denk het niet.
(meer…)
De voorbije week heb ik me verdiept in de Koran vertaling en het Mohammed boek van Kader Abdollah. Ik heb mezelf streng toegesproken als ik passages over vrouwen las, en over ongelovigen en over Mohammed zelf. Nee, ik zou er geen aanstoot aan nemen, dit was de gematigde versie! Bovendien heb ik geen religieuze hamertenen waarop het makkelijk trappen is. Machtig boek in al zijn eenvoud. Sterk in die zin dat ik mezelf er op betrap dat ik er zelfs geen kritiek durf op geven. Ik waag me niet verder dan in verdekte termen te zeggen dat Jezus me een seut lijkt in vergelijking met die oude Mohammed. ‘Vrouwland’ van debuutprijswinnares Rachida Lamrabet dan maar. Echt, sinds Rachida de zonden der wereld op mijn schouders laadde, schoffel ik angstvallig politiek correcte bagage.
(meer…)
