Toch sneu voor Canvas, nu brengt de zender eens beeldende kunst, nu wordt er al meteen ongenadig op ingehakt. Er schort vanalles aan, aan de selectie, aan de jury vooral en ook aan het programma an sich. Die storm van kritiek hing natuurlijk al een tijdje klaar. Voor uitgehongerden kan een beetje eten, uiteraard nooit genoeg zijn. En er zaten heel wat gegadigden aan de dis: de professionelen uit het kunstcircuit die wellicht graag een meer hermetisch en gefundeerd programma over kunst zouden zien met oog voor actualiteit, kunstenaars die graag in het kader van hun eeuwige roem uitgebreid geportretteerd willen worden, het leger liefhebbers die in afwachting van doorbraak graag democratische leuzen debiteren en. .. de doorsnede van kunstminnend en televisiekijkend Vlaanderen dat al even droomde van een kunstprogramma.
Uiteraard is het onmogelijk een eenheidsworst te bereiden die aan al deze dromen tegemoet komt. De schaarste speelt parten. Het rijkbediende sportpubliek zal niet snel tot mierenneuken overgaan.Vergeet je eigen ideale tv-moment. Het lijkt me heilzaam ons goed te herinneren waar we vandaan komen, en laat me het een culturele woestijn noemen waar het woord kunst in naam van de verbreding een stille dood moest sterven. Als geen ander (en vaak nog) heb ik me geërgerd aan de Humo-norm die gehanteerd werd om potentiële praatgasten te selecteren. Wie de Humo-cover nooit haalde, zou op televisie ook geen potten breken. De Nero-duim van voorbije nethoofden heeft diepe indrukken nagelaten op de kop van interessante, begeesterde doch slechts selectief bekende kunstenaars (in de breedste zin van het woord). Ik zou er kunnen over kankeren tot in de eeuwigheid. Maar soms – al was het om een kentering een kans te geven – moet je stoppen. (meer…)

De mensen , of waren het de marketeers, van vzw Boodschap zonder Naam hebben uitgerekend deze week uitgeroepen tot “De Week van de Goeiedag”. Het is de bedoeling om mekaar te groeten zoals je dat als kleuter door Postman Pat en Bob De Bouwer platicine-figuurtjes krijgt aangeleerd. Tot een paar jaar geleden beperkte dit clubje zijn acties tot het plaveien van trams met positieve boodschappen. “Maak je niet dik, dun is de mode” en zulke niet bijster goede vondsten. Vooral niet omdat in deze eeuw van de lange tenen er altijd wel iemand aanstoot aanneemt. Net genoemde tegelspreuk zou vandaag als een aansporing tot anorexie of discriminatie van gezellige dikkerds kunnen gezien worden. Oeps, mag men meer corpulente mensen nog gezellig noemen? De intermenselijke bedrading  is erg complex geworden.  Het vraagt quasi sociale-ingenieurs om ze te ontwarren.

Hoewel ik mezelf in het kamp van de positieve fatalisten situeer (zijnde mensen die hun noodlot omarmen en weten dat het altijd nog erger kan en zal worden), ben ik zacht allergisch aan georkestreerde vriendelijkheid. Aansporingen om op te staan voor een ander, om een glimlach weg te geven of om je niet boos te maken al was het om rimpels te vermijden, ik krijg er wat van. Vooral als ze ingefluisterd worden door organisaties die ook nog eens vergaderd hebben over die flutzinnetjes in onverteerbaar lettertype. Een slijmerige substantie maakt zich van mijn maagstreek meester als ik hun uitwerpselen lees. Allemaal vast goed bedoeld, maar het werkt voor geen meter.

Dat weten ze ook daarom plakt er een prijzenpot aan de Goeiedag-actie vast. De zijdezachte sector moet inmiddels ook ontdekt hebben dat mensen voor geld alles doen, zelfs goeiedag zeggen aan wildvreemden. (Mag dat woord trouwens nog gebruikt worden of zit dat nu onder vreemdelingenhaat als je vreemden sowieso wild noemt? Ik denk niet dat het wild is zoals in onbeschaafd en op de vreemden slaat, eerder op het lukrake van de ontmoeting met iemand die je vreemd is..toch?).

Maar goed, wanneer u dus deze week tegen iedereen die u tegenkomt, op risico dat u er slaag voor in retour krijgt, goeiedag zegt, maakt u kans op 25000 euro. U leest het goed. De Boodschappers zonder Naam sturen immers professionele goeiedag-spotters  de baan op om u te betrappen op vriendelijkheid. Zegt u per toeval tegen zo’n betaalde spotter dag, dan… valt er vast confetti uit de hemel en krijgt u onder begeleiding van toeters en bellen een kartonnen oversized cheque van 25.000 euro in de handen gestopt. Daar kan je in Wallonië nog steeds een huisje van kopen, in een dorp à la Facteur Philippe, waar iedereen iedereen kent en spontaan Bonjour zegt. Nog zuidelijker kan je er een gebied waar België drie keer in kan mee van levensnoodzakelijke waterputten voorzien. Dat is veel geld. Geld dat je met goede bedoelingen niet hoort te kopen, laat staan te krijgen. Ergens op zolder slingert er nog een vaandel met zo’n oud rijmpje dat me wel blijft aangrijpen:

“Daar alleen kan liefde wonen

Daar alleen is het leven zoet

Waar men stil en ongedwongen

Alles voor elkander doet”

Laat dat nu toevallig de essentie zijn. Stil en ongedwongen. Het ad random weggeven van zo’n bedrag als beloning voor gedrag dat net maar iets waard is als het spontaan zonder stimuli gebeurt, vind ik bijzonder decadent. Ook welke voorwaarden zijn er aan verbonden? Dat je toerekeningsvatbaar bent? Dat de persoon niet lijkt op iemand die je kent en je hem dus meende te kennen? Dat je geen zonnebril draagt maar met open vizier de groet brengt? En.. wat met je intonatie? De ene “goeiedàg” is de andere “ook een goeiedag” niet.

Ik vraag me af wat het futiele theorietje dat het lezen van zo’n positivo zinnetje een warme druppel is op het meest kille hart, nog waard is. Zeker nu er vanmorgen in de krant staat dat mensen die gewelddadige games spelen, in tegenstelling tot wat men eerder dacht, minder agressief zijn in het ware leven. Amerikaans onderzoek dat wel.

Als positieve fatalist moet ik zeggen dat het al heel wat is dat we mekaar dagelijks niet massaal de hersenpan inslaan. Vooral wanneer je net bekeurd werd omdat een onverlaat jouw keurig dichtgeknoopte vuilniszak over het trottoir uitsmeerde. Of wanneer je braaf de auto thuislaat om je ecologische voetafdruk te verkleinen en de nmbs staakt. Of telkens wanneer je pasmunt klaar hebt, maar voor de zogenaamde veiligheid alleen met proton (wat je niet hebt) mag betalen. Of… wanneer er zo’n Boodschapper zonder Naam uit het struikgewas springt en de kerel die jou net een por gaf op het perron met een goeiedag als signatuur, 25.000 euro overhandigt. Ik hoop dat de winnaar er op staat dat zijn prijs naar een goed doel gaat. Goeiedag nog!