Hoe weet je of iemand een monument is? Door een simpele Berlijnse muur-test. Is er verschil tussen voor en na? In het geval van de pas overleden Maurice Béjart zou ik zeggen, niet twijfelen. Hij heeft de danser geëmancipeerd. Hem opgevoerd als meer dan heffer en drager met de occasionele solo met wat spring- en draaiwerk. Terwijl men een halve eeuw dacht dat Nijinski en de voor hun tijd geniale Ballets Russes met “L’après midi d’un faun” en “Le sacre du printemps” het onderste uit de vernieuwingskan hadden gehaald, wist Béjart met zijn Sacre-versie en Bolero pas echt mannelijke oerdrift naar dans te vertalen. (meer…)

Toen mijn oma op de honderd afstevende leek het bijwonen van begrafenissen haar hobby. Ze was een overlever pur sang. Ze tutte zich dan helemaal op en genoot van haar tijdelijke triomf over de dood. Ze verzamelde bidprentjes met de gedrevenheid waarmee koppesnellers van die miniatuurhoofdjes aan hun gordel rijgen. Ik verdenk haar ervan streepjes gezet te te hebben op de gedenkmuur van verslagen ouderlingen. Ze haalde net de honderd niet, wellicht van pure stress piekerend over haar koetstocht door de stad als honderdjarige. Ze behoorde tot de laatste generatie van vrouwen die hun mannen gezwind tien jaar of langer overleefden. Nu met onze geëmancipeerde levens gaan we zowat samen voor de bijl. (meer…)

Voelt u zich soms ook plots een goed mens omdat u iets in een collectebus steekt? Voelt u zich toch een maatschappelijk relevant mens omdat u een oudje de straat helpt oversteken? Ja, toch? Voelt u zich ook wel eens een dom mens omdat u zo’n eenzijdige kijk op de dingen kan hebben? Ik gisteren nog.
Het overvalt je altijd onverwachts. Ondanks het mooie weer had ik me met mijn dochter naar de Arenbergschouwburg gesleept om er op uitnodiging van een acterende vriendin een voorstelling bij te wonen. Fijn om haar nog eens te zien, ik nam het er graag bij dat de betreffende show een musical voor doven bleek te zijn. “Circle of Life” door het Luisterend Oog. Veel luid volk in de zaal, druk gesticulerend en klanken uitstotend, ook opmerkelijk meer rolstoelen dan bij ‘normaal’ theater. Ach, het went dat ze niet in de handen klappen maar soort van handjesdraaien doen na elk nummer. Laat maar komen, we waren mild. (meer…)

Laat me nog eens eerlijk zijn. Ik ben geen overdreven Jan Leyers-fan. Laat ons zeggen dat ik van zijn muzikale carrière vooral de inbreng van zijn kapper onthou. De rest is highway klankbehang, en dan nog in de hoop dat je er niet mee door een hele canyon hoeft te rijden.
Toen hij dan plots na seksymbool (ik heb het ook maar van horen zeggen), ook nog tot megabrein gebombardeerd werd, leek me dat moeilijk te rijmen. Tot je over hoogbegaafde underachievers leest. Dat poortje laat ik voor Jan Leyers graag open.
Ik geef wel graag toe dat zijn tv-werk niet onverdienstelijk is. Maar toch als je dan hoort dat hij zijn zin krijgt binnen het huis en naar Mekka mag vertrekken… ontkom je er niet aan dat je vooral denkt ’some guys have all the luck’. Twee seconden, want Mekka is niet bepaald Disneyland. (meer…)