Good morning Winnipeg, hello Marie Vinck (fijn mens, internationaal gecaste actrice en toch een zittenblijver aan het conservatorium)

Ik vraag me al even af hoe je er in slaagt zo gracieus over het verdict van Dora (Van der Groen) te stappen en met opgeheven hoofd haar Nero-duim te trotseren. Ik zag je een paar keer spelen in je tweede jaar conservatorium en had het zelf niet zien aankomen die ‘buis’. Ik vond je een overtuigende Agrippina in Brittanicus, wars van pathetiek die al gauw in kolder vervalt als zo’n jong lenig lichaam zich in ellende wentelt. Je vatte perfect de balans tussen strategische pingpong en op het juiste moment ingezette emotie, wat historisch gezien de belangrijkste tools tot overleving moeten geweest zijn. Toch rolde vorige week je hoofd. Ook al pleitten je leraars voor je, het monument verpletterde je onder het gewicht van haar persoonlijke oordeel.
Ik zou schuimbekken, stuiptrekken, de vuisten ballen en het uitschreeuwen dat het niet kan dat ouwe dragonders die suggereren dat ze het licht hebben gezien, het bij uitstek niet gunnen aan anderen. Ik zou me gebruikt voelen als voer voor haar bedrieglijk met karigheid toegedekte monsterego. Jij niet.
Misschien helpt het dat je voor je naar het conservatorium trok, met grote onderscheiding je diploma Germaanse behaalde. Dat je al eerder een jaar lang getipt werd door het VAF als Shooting Star. Of dat je rollen krijgt in de echte wereld, zoals nu. Het moet helpen als je net na je examen mag afreizen naar Winnipeg in Canada omdat je daar een paar weken mag meedraaien in een film die qua bereik nu al onze inlandse kaskraker Pauline en Paulette zal overstijgen. Misschien ben jij anders dan ik en velen, minder emotioneel wrakhout, meer uit één stuk en niet kromgegroeid door al dat getormenteerde.
Wellicht is het net die mentale gezondheid van je die Dora zo hekelt. Het onvermogen om je achilleshiel te vinden. Want wat moet zo een manipulator met iemand als jij? Onlangs nog las ik (zij het diagonaal) een soort thesis van ene Erwin Jans en ene Klaas Tindemans over Dora Van der Groen. Op een paar pagina’s spitten zij nietsvermoedend, uit pure dweperij pijnlijke tegenstrijdigheden boven in het op 80 jaar bijeengesprokkelde gedachtengoed van de diva. Op die manier wat samenklutsen uit het Dramatisch Peripatetikon van Teirlinck, wat Bagwan waan en uit de context gehaalde Khrisnamurti gesaust met wrok jegens vrouwen, mag niet verkocht worden als een hoger bewustzijn. Waar is de nederigheid die zo kenmerkend is voor vergevorderde boeddhisten? Waarom kan ze op 80-jarige leeftijd niet loslaten? Ik trap er niet in.
Uit een interview nav Pauline en Paulette sprokkel ik even dit citaat dat volgt op een uitspraak over Van der Groens afkeer van theater, dat ze ziet als een ongewenst live prijsgeven van emoties. (Hier komt ie…zodat je weet wat er gaande is in het opperhoofd): ‘Als ze dat (theater dus) graag willen gaan doen, wil ik wel zo vriendelijk zijn ze te helpen bij de ontdekking van zichzelf. Ik kan niet leren hoe zij moeten spelen, want dat weet ik niet en ik kén ze niet. Ze kennen zichzelf niet eens, dat is nog een hele weg en daarna begint het eigenlijk pas. Ik kan wel dat proces versnellen. Als deze kinderen binnenkomen op de school, zijn ze al geprogrammeerd door het leven, ouders en leerkrachten, door de wereld. Ze zijn niet zichzelf, onnatuurlijk, en dat weten ze niet eens. In zes maanden kan ik de cocon van alles wat niet van hén is laten barsten, een soort hergeboorte.
Dat is een katharsis, ik maak de chaos in ze los, maar er is geen beschadiging. Het moet gedaan worden met veel voorzichtigheid en liefde, anders mag je er niet aan beginnen, dat zou verboden moeten worden. Een persoonlijkeid is zó fragiel en uniek. De bevrijding, dat geluk van ballast verlost te worden en jezelf herscheppen zoals je echt bent, dat moet één groot liefdeshalfjaar zijn. Ik heb daarvoor gestudeerd, psycho-energetica. Het proces om van gedachte tot uitvoering te komen en mensen te ontroeren vond ik fascinerend, iets ongelooflijks. Ik wilde weten hoe dat in elkaar zat. Dat weet ik nu en dat kan ik ze leren.’
Marie, lieve Marie. Loop voor je leven. Niemand heeft het recht noch de kunde omdat bij mensen aan te richten. Waarom wordt er alleen maar gefluisterd over de vrijpostigheid van dit monument? Waarom horen we alleen hoe ze een nieuwe generatie ‘acteurs en theatermakers’ kneedde, de eeuwige verhalen over Johan Van Assche, Lucas Vandervorst, Luk Perceval, Warre Borgmans. Waar zijn de vrouwen die zo opbouwde? Wat zeggen die mooie sterke madammen die onder haar sloophamer terecht kwamen?
Wanneer gaan we nu eens ophouden heilige huisjes tot in den treure toe te laten het landschap te verpesten? We zijn toch een bende hypocrieten hier op deze poldergrond.
Kijk je ogen uit daar in ‘den vreemde’, laat je blanke pit niet kraken. Je rechtlijnigheid is een ruggengraat waar emotioneel gevilden alleen maar kunnen van dromen.