Deze brief is in oorsprong al wat belegen. Ik begon hem zowat een week geleden naar aanleiding van je bijdrage aan ‘Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk’. Ik vermink niet graag boeken, maar ik heb uw inleiding er met een scalpel moeten uit verwijderen. Zo’n betutteling is niet meer van deze tijd. Fijne vriendin die het waagt om naar uw Olympus te bellen om u nederig het verschil tussen verteltijd en vertelde tijd te vragen. De dedain waarmee u smalend over haar leesclubje schrijft, ruikt naar nestbevuiling. Waarom houdt u zo krampachtig vast aan uw alleenrecht op hersenen? Ook al prevelt u dagelijks ‘Verheven zijt gij boven alle vrouwen’ tegen uw spiegelbeeld, dat is een religieus rijmelaarijtje, zulks mag men niet persoonlijk nemen. Kijk es rond, zie we lopen rechtop en zijn niet langer vergroeid met ons huis-tuin en keukengeluk. Moest ik die verteltijdmevrouw zijn, al heeft u haar verzonnen als kapstok voor die blijkbaar obligaat volgepende pagina’s, ik… ik… belde naar De Morgen!
Maar niet gehinderd door enig gevoel voor proportie was u haar voor. U mailde al naar De Morgen om uw ongenoegen omtrent de negatieve perceptie van uw persoon te ventileren. U eiste plaats voor de restauratie van uw blazoen en kreeg zowaar een dubbele pagina. In deze dagen van redactionele papierschaarste? Nadat er al zoveel bomen sneuvelden onder uw geschrijf? Zo’n lap krant opsouperen aan niets dan uw gekneusde ego, daar mag wel wat meer tegenover staan dan een paar nep kritische vragen.
Wat dacht u van een welgemeende verontschuldiging aan het adres van de twee allochtone zussen die u gebruikt als bewijs van uw vergaand engagement. Als een koloniaal die één dag op het jaar lief is voor de negertjes. U gunde Saïda een blik in uw huis aan de Cogels Osylei, iets waar het kind volgens u al even van droomde. En ja, ze kwamen binnen als prinsessen. Had u dan meer aan lompen of kameelparfum gedacht? Saïda werkt al langer dan Philip Heylen op het kabinet cultuur in Antwerpen. Maar toch moest Tom Naegels – Saïda’s biograaf - erbij zijn, voor het geval er zich Babelse spraakverwarring zou voor doen. Hoewel hij niet kon vermijden dat zus twee blijkbaar begon te dansen in uw salon. Zoveel spontaniteit lijkt wel bij de dieren af, en daar trekt u plots de streep onder het lijstje van allochtonen die op audiëntie mogen komen. De manier waarop u uitpakt met uw goedheid jegens allochtone meisjes, heeft de oprechtheid van Paris Hilton die in ‘The simple life’ haar perfect gemanicuurde hand in het achterste van een koe liet verdwijnen. Overigens een maat voor niets. Heel toevallig was ik op het verjaardagsfeestje van Saïda dat zich zowaar afspeelde in een triplex met Versailles-allures op de Meir. Ze had dus al een huis met stenen vloeren gezien.
En waarom nog snel voor het afsluiten van uw therapeutische sessie met de journalisten van De Morgen, een sneer geven aan Phaedra Hoste? Ze heeft zowaar goede raad gegeven aan stumperds (uw label) op televisie. Is dat niet uw territorium? Alhoewel u zich in dat ‘Vrouwen die lezen…’ boek op haar terrein waagt en in lingerie poseert. En toch noemt u haar belachelijk en proest het uit wanneer Phaedra zegt ‘targets te visualiseren’. Al waren voor die zogenaamde stumperds Hoste’s borsten de targets, haar impact zal bij die mensen duizend maal groter zijn dan uw steriel betoog.
Soms is een mens niets met al die aan de vlaggenstok wapperende intelligentie. Titels als doctorandus in het vaandel ten spijt, rijzen er altijd vragen waarop je het antwoord schuldig blijft. ‘Wat hebben ze tegen mij?’. Dat vroeg u zich toch paginagroot af? Al die mensen die blijkbaar bij het minste allergisch reageren op uw… zeg maar zijn.
U begrijpt het echt niet. U heeft alle antwoorden behalve dat ene. Ik had nooit gedacht dat ik nog zo genadig zou zijn, maar laat me een tipje van de sluier oplichten: het is misschien dat neerbuigende dat het ‘em doet. De fijngevoeligheid van een pletwals die u hanteert. Dat en uw negationisme inzake de maturiteit van andere vrouwen. Het is niet dat toontje. Brigitte Raskin heeft die nadrukkelijkheid ook, zij heeft ook opinies, maar maalt niet om haar alleenheerschappij. Waarom zien we haar eens niet in Morgen Beter?
Ik zeg het niet graag, maar met u als boegbeeld der mondige vrouwen, rest me niets dan een seksoperatie te overwegen. Dan hoef ik me niet langer te schamen. Er zijn ondertussen zoveel mondige vrouwen die veel actuelere inzichten hebben. Margot Vanderstraeten, Gerda Dendooven, Saskia De Coster, Annelies Verbeke, Leen Huet, Anna Luyten, Hilde Van Mieghem… zal ik nog een paar dagen doorgaan?
Madammen die mannen niet langer als de vijand zien en geen uitspraken doen als ‘ik wou dat ik eens als een man door de stad kon lopen zonder die voortdurende dreiging, die blikken’. Dream on, en check voor het buiten gaan altijd eerst dat je rok niet in je panty’s is blijven steken.
Inderdaad, ik had deze brief ook kunnen laten. Ik had me bij de anderen kunnen voegen die liever in de coulissen smalend doen over uw twaalf boeken, verhalen en essays (zoals u zelf graag opsomt). Die laat ik liever onaangeroerd. Maar u vroeg zo desperaat om aandacht.
Vriendinnen voor het leven,
Chris Van Camp

Ik had mezelf beloofd u niet te schrijven. Waar twee blaffende honden hokken, dient de kluif verdeeld te worden. U lag eigenlijk in het bakje van Erwin Mortier. Wat niet wil zeggen dat ik u niet blijf volgen, met verwondering aanhoren en lezen op uw blog. Ik voel het, ik ga het niet kunnen laten. Zelfs al is de timing niet opportuun. Nog geen week geleden schreef ik Geert Bourgeois. Er zijn nog andere wachtenden dan ministers.
Maar weet u, soms hebben we beangstigend veel gemeen. Dat impulsieve, dat baldadige met bruggen, dat warmlopen voor dingen en vooral dat plotse verweesd voelen. Alsof we de wereld voor onze ogen zien vergaan en niemand die ons hoort roepen tegen de wind in. Ik begreep u, toen u plots zei met Damienne een farm in Zuid-Afrika te willen opzetten. Weg van hier. Vlak nadat u heel de culturele wereld, alle grote huizen, overhoop had gezet. Soms begint een mens met rotsvaste overtuiging aan iets om halfweg angst te krijgen. Vechten of vluchten, zijn twee primitieve instincten die als boerenjongens een robbertje vechten onder onze hersenpan. Wie het moeilijk heeft met negatieve emoties, zet het liever op een lopen.
Maar hoe ouder je wordt, hoe meer je verankerd zit in huiselijke nesten en titels en linten, hoe minder dat vluchten een optie is. Maar het instinct is sterk, en er is ook nog altijd de vlucht in onredelijkheid, waan en boosheid. Boosheid op de wereld, op de rest. Kent u dat komplot gevoel? Die teleurstelling in de overgave van anderen waardoor we ze afstoten terwijl we ze zo nodig hebben voor het ‘Postman Pat’ senario. Voor onze ideale wereld waar iedereen tegen iedereen vriendelijk is en waar geen negatieve emoties en moeilijke confrontaties bestaan. Postman Pat is een poppenfilm, ik weet dat.
Maar ik moet er steeds aan denken als u weereens luidop droomt over onze multiculturele, verzoete samenleving. Ik wil dat ook wel. Maar ik ben geen minister, en soms vrees ik wel eens dat ik neig naar een borderline persoonlijkheid. Begrijpt u wat ik bedoel? Dat heen en weer geslinger, dat vuur en dat ontvankelijk zijn voor elke mood die er in de lucht hangt. Die blinde vlek in de spiegel, dat wazige zelfbeeld waardoor we aangewezen zijn op het beeld dat anderen van ons hebben. Maar u bent minister… Bert.
En als ik dan op uw weblog uw ontgoochelde relaas lees over de opening van de boekenbeurs, denk ik: is dat wel een goed idee, dat minister zijn? U schrijft dat u een pleidooi wou houden voor verontwaardiging, verbeeldingskracht en generositeit. Dat u de nadruk wou leggen op de noodzaak om je te verplaatsen in het denken en voelen van een ander. Een pleidooi om minder fanatiek om te springen met eigen waarden en vooroordelen. Een pleidooi voor uzelf en ook een beetje voor mij.
Maar iets of wat therapeut had u kunnen behoeden om het geroezemoes dat nu eenmaal hoort bij recepties niet als een persoonlijke afwijzing te nemen. Ja, Amos Oz is super. De meesten onder uw boekenvak toehoorders hebben hem gelezen. Maar voor alles is een plaats en tijd. (Bevragingen op de beursvloer wezen uit dat mensen veel in bed en op het toilet lezen overigens). U heeft gelijk dat niemand op uw citaten zat te wachten, maar veeleer op de drank. Maar waarom meteen wat u drie lijnen eerder nog het grootste culturele feest noemde, afstraffen met het stigma louter een sleuren en leuren met boeken te zijn. Waarom de aanwezigen te doodverven als nijveraars met de spirituele diepgang van een platbodem?
Het is een moeilijke oefening voor evenwichtskunstenaars op de grenslijn zoals wij, maar eens je de mechanismen van primitief verweer herkent, valt er wel wat aan te doen.Wat later vertelde u aan Stany Crets in een interviewtje dat u liever op de beurs rondliep nu er nog niet zoveel volk was. Ik ook! Daarom begrijp ik niet dat u zoveel heil ziet in die verbredende cultuurbraderijen waar iedereen, Pierke en Achmed, naartoe moeten. U zei ook dat uw grootste ambitie was om een literaire roman te schrijven. De mijne niet minder.
Maar ik zou op dat moment denken, met de door u vereiste empathie, is dat geen slag in het gezicht van al die cultuurmakers als ik nu te kennen geef dat ik al mijn bemoeienissen en mijn minister-zijn meteen zou dumpen in ruil voor mijn naam op een in kalfsleer gebonden rug.Mogen mensen zoals wij Bert, anderen eigenlijk blootstellen aan de vaak extreme reacties van ons emotioneel gehavende ikje?
Iemand die u begrijpt